ในวันจัดแสดงผลงานจบการศึกษา เสิ่นอวี่อันตื่นแต่เช้า
เขายืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็เลือกใส่เสื้อถักบางสีเทาอ่อนกับกางเกงสีเข้ม
ตอนลงไปกินข้าวเช้า ซีเจ๋อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว
"สวยดี" ซีเจ๋อมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูด
"รู้ได้ยังไงว่าฉันจะใส่ตัวนี้?"
"เมื่อคืนเธอพับวางไว้บนเก้าอี้"
เสิ่นอวี่อันก้มหน้ากินโจ๊ก ใบหูแดงขึ้นเล็กน้อย
พอไปถึงห้องจัดแสดง เสิ่นอวี่อันก็ไปที่บูธของตัวเองก่อนเพื่อตรวจสอบครั้งสุดท้าย
ไฟเมื่อคืนปรับไว้แล้ว กรอบรูปก็แขวนตรงหมดแล้ว เขาแค่ยืนยันอีกครั้งหนึ่ง
สิบโมงเช้าห้องจัดแสดงเปิดประตู
ผู้คนเริ่มเดินเข้ามาทีละน้อย มีทั้งอาจารย์และนักศึกษาในมหาวิทยาลัย รวมถึงผู้ชมจากภายนอก เสิ่นอวี่อันยืนอยู่ข้างบูธของตัวเอง ตอนแรกๆ รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย
คนแรกที่หยุดดูภาพคืออาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งในภาควิชา
เขายืนอยู่หน้าภาพแสงไฟถนนในคืนฝนตกนานมาก แล้วเดินไปมองภาพเงาหน้าเตาผิงไม่กี่วินาที จากนั้นหันมาถามเสิ่นอวี่อัน: "ภาพพวกนี้เธอวาดนานแค่ไหน?"
"สองเดือน"
"เวลาไม่นาน แต่ความสมบูรณ์สูงมาก" อาจารย์มองไปรอบๆ อีกครั้ง "ภาพของเธอตอนนี้มีอุณหภูมิมากขึ้นกว่าเดิม"
เสิ่นอวี่อันอยากจะพูดขอบคุณ แต่อาจารย์หันหลังเดินไปแล้ว
ต่อมามีคนหยุดดูหลายคน
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าภาพมือที่ประสานกันอยู่นานหลายนาที แล้วถามเสิ่นอวี่อัน: "นี่วาดจากรูปถ่ายหรือเปล่า?"
"เปล่า วาดจากความทรงจำ"
"วาดได้มีความรู้สึกมาก ฉันก็อยากวาดมือแบบนี้ได้แบบเธอบ้าง แต่ทำไมก็วาดไม่ได้ความรู้สึกนั้น"