กลับมาถึงลอนดอน เสิ่นอวี่อันก็เริ่มยุ่งกับงานนิทรรศการจบการศึกษาทันที
นิทรรศการถูกกำหนดไว้ในเดือนพฤษภาคม เขาจำเป็นต้องวาดผลงานใหม่ให้ได้อย่างน้อยหกภาพภายในไม่กี่เดือนนี้ ทางภาควิชาให้บัณฑิตแต่ละคนมีบูธจัดแสดงเป็นของตัวเอง หัวข้อกำหนดเองได้ ไม่จำกัดสไตล์
เสิ่นอวี่อันนั่งจ้องผ้าใบเปล่าอยู่ในห้องวาดภาพสองวันเต็ม มีภาพมากมายในหัว แต่จับเส้นเรื่องหลักที่จะร้อยเรียงมันเข้าด้วยกันไม่ได้
ตอนกลางคืน ซีเจ๋อผลักประตูเข้ามาเห็นเขายังนั่งอยู่ ก็เดินไปนั่งยองๆ ข้างๆ เขา
“คิดอะไรอยู่?”
“ไม่รู้จะวาดอะไร” เสิ่นอวี่อันวางพู่กันไว้บนเข่า “ยังไม่ได้หัวข้อเลย”
ซีเจ๋อมองสมุดร่างภาพที่วางกางอยู่ข้างๆ เขา ซึ่งมีภาพร่างกระจัดกระจายเต็มไปหมด เขาพลิกไปสองสามหน้า แล้วปิดวางคืนที่เดิม
“คุณคิดออกแล้วต่างหาก แค่ไม่แน่ใจว่าควรจะวาดมันหรือเปล่า”
เสิ่นอวี่อันเงยหน้ามองเขา ซีเจ๋อพูดจบประโยคนี้ก็ลุกขึ้นยืน บอกว่านมวางอยู่ที่โต๊ะชั้นล่าง อย่าลืมดื่ม แล้วปิดประตูออกไป
เสิ่นอวี่อันนั่งอยู่อีกครู่ แล้วเปิดสมุดร่างภาพขึ้นมาใหม่ เขามองภาพร่างเหล่านั้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าซีเจ๋อพูดถูก
จริงๆ แล้วเขารู้มาตลอดว่าจะวาดอะไร แค่ไม่กล้านำภาพเหล่านี้ออกมาให้ทุกคนเห็น
เขาหยิบพู่กันขึ้นมา และเริ่มลงสีพื้นของภาพแรก
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เสิ่นอวี่อันก็หมกตัวอยู่ในห้องวาดภาพทุกวัน
วาดทั้งเช้าทั้งบ่าย บางทีก็เผลอๆ ลืมเวลา ซีเจ๋อขึ้นมาเรียกให้ไปกินข้าวก็เรียกไม่ไหว ต่อมาเลยไม่เรียกอีก ตรงเอาอาหารถือขึ้นมาไว้บนโต๊ะ แล้วเปลี่ยนนมที่เย็นแล้วเป็นนมอุ่นๆ ให้
“กินข้าวยัง?” เสิ่นอวี่อันกัดปลายพู่กันถามเขา
“กินแล้ว”
“จริงเหรอ?”
ซีเจ๋อมองเขาแวบหนึ่ง “หลอกไปทำไม”