ซีเจ๋อพาเสิ่นอวี่อันกลับบ้านก่อน เขาให้พ่อบ้านอุ่นนมหนึ่งแก้วให้เสิ่นอวี่อัน และให้ป้าทำอาหารเล็กน้อย
เสิ่นอวี่อันนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือถือแก้วนม มองซีเจ๋อยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่โถงทางเข้า
เสียงของซีเจ๋อไม่ดัง เสิ่นอวี่อันได้ยินไม่ชัด เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของเขา
ไม่โกรธ ไม่ขึ้นเสียง สีหน้าเรียบนิ่ง เหมือนเวลาที่เขาพูดคุยเรื่องทั่วไป
แต่ตอนที่เขาพูด จังหวะช้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่ละคำพูดหนักแน่น เสิ่นอวี่อันรู้ว่านั่นคือท่าทางของเขาตอนที่จัดการเรื่องจริงจัง
หลังจากวางสาย ซีเจ๋อเดินเข้ามา นั่งลงข้างๆ เสิ่นอวี่อัน ยกมือขึ้นลูบผมของเขา
"ฉันไปโรงเรียนหน่อย เธอพักอยู่บ้าน ไม่ต้องห่วง"
"เธอจะไปหาศาสตราจารย์?"
"อืม ไปจัดการเรื่องนิดหน่อย"
เสิ่นอวี่อันอยากบอกว่าจะไปด้วย แต่ซีเจ๋อก็ลุกขึ้นยืนแล้ว
เขาก้มลงจูบหน้าผากเสิ่นอวี่อัน บอกว่าตอนเย็นจะกลับมาทานข้าวด้วยกัน
เสิ่นอวี่อันจึงพยักหน้า
เมื่อซีเจ๋อมาถึงโรงเรียน อธิการบดีและหัวหน้าภาควิชาก็มาถึงแล้ว ศาสตราจารย์ได้ติดต่อกับทางโรงเรียนแล้ว แต่การที่ซีเจ๋อมาเอง ทำให้ทางโรงเรียนให้ความสำคัญมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
อธิการบดีรอเขาอยู่ที่หน้าห้องทำงานด้วยตัวเอง
ซีเจ๋อจับมือกับอธิการบดี น้ำเสียงสุภาพและเป็นกันเอง แต่สิ่งที่อยู่ใต้ความสุภาพนั้น ทำให้ต้นคอของอธิการบดีรู้สึกเย็นวาบเล็กน้อย
ไม่ได้พูดคำหนัก ๆ เพียงแค่พูดว่า "ฉันหวังว่าเรื่องนี้จะได้ผลลัพธ์ที่จัดการอย่างจริงจัง" เสียงไม่ดัง จังหวะพูดไม่เร็ว แต่ทุกคำพูดชัดเจน
อธิการบดีรีบตอบว่าได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว กำลังตรวจสอบอยู่ ซีเจ๋อพูดว่าดี เขารอผล
กล้องวงจรปิดถูกเรียกดูอย่างรวดเร็ว
ทางเดินของห้องวาดภาพมีกล้องสองตัว หนึ่งในนั้นจับภาพช่วงเวลาที่มีคนเข้าออกบริเวณที่วางขาตั้งภาพของเสิ่นอวี่อัน
ในภาพมีคนคนหนึ่ง สวมเสื้อคลุมสีเข้ม เข้าไปในห้องวาดภาพไม่ถึงห้านาทีก็ออกมา