กลางเดือนธันวาคม ซีเจ๋อบอกว่าปีนี้คริสต์มาสจะกลับไปฉลองที่สกอตแลนด์ เสิ่นอวี่อันกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟาเล่นโทรศัพท์ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมา
"สกอตแลนด์เหรอ กลับบ้านนายเหรอ?"
"อืม คุณยายฉันก็กลับไปด้วย มีญาติในครอบครัวอีกหลายคน คริสต์มาสทุกปีไปฉลองกันที่นั่น"
เสิ่นอวี่อันวางโทรศัพท์ลงแล้วนั่งตัวตรง
เขามาอังกฤษสองปีแล้ว จริงๆ แล้วไม่ค่อยมีความรู้เรื่องคริสต์มาสเท่าไหร่ ตอนอยู่เมืองจีนก็ไม่เคยฉลอง และเขาไม่นับถือศาสนาอะไร
แต่พอมาอยู่ลอนดอน ทุกปีเดือนธันวาคมจะเห็นตามท้องถนนประดับไฟเต็มไปหมด หน้าร้านค้าเขาก็วางตุ๊กตาขนมปังขิงกับบ้านไม้หลังเล็กๆ แล้วก็ได้หยุดยาวด้วย
เขารู้ว่านี่เป็นเทศกาลที่สำคัญมากสำหรับชาวต่างชาติ
"ฉันไม่ฉลองคริสต์มาสนะ" เสิ่นอวี่อันพูด
"ฉันรู้" ซีเจ๋อมองเขา "ประเทศนายไม่ฉลอง"
เสิ่นอวี่อันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าโอเค
ยังไงซะก็ใช้ชีวิตอยู่ในอังกฤษ เขาก็ควรเคารพวัฒนธรรมท้องถิ่น และนี่เป็นการฉลองกับซีเจ๋อ กับครอบครัวของเขา ซึ่งคล้ายกับตอนอยู่บ้านเกิดช่วงตรุษจีน
"ที่บ้านนายคนเยอะไหม?"
ซีเจ๋อคิดแล้วตอบ: "สายตรงก็สิบกว่าคนยี่สิบคน อีกสายก็จะมากกว่านั้นหน่อย"
เสิ่นอวี่อันฟังจบรู้สึกว่าฝ่ามือเริ่มเหงื่อออกแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาเคยเจอคุณยายครั้งเดียว แต่ตอนนั้นแค่กินข้าวกันในลอนดอน ครั้งนี้ต้องกลับไปที่บ้านตระกูลเจอคนในครอบครัวทั้งหมด ธรรมชาติต่างกันโดยสิ้นเชิง
แล้วเขาก็ไม่ค่อยรู้กฎเกณฑ์เท่าไหร่ กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรไม่ถูก
"ฉันกลัวว่าฉันจะทำตัวไม่ดี"
"นายไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ตามฉันไปก็พอ"
"นายอย่ามองว่ามันง่ายสิ นี่ไม่ใช่แค่เจอคุณยายคนเดียว แต่เป็นคนกลุ่มหนึ่ง"
ซีเจ๋อเดินไปนั่งข้างๆ เขา ยื่นมือโอบเขาเข้ามา: "ถ้านายไม่อยากไป เราก็อยู่ลอนดอนกันสองคนก็ได้"
เสิ่นอวี่อันเอนตัวพิงไหล่เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า: "ไปสิ ต้องเจอก็ต้องเจอ แล้วคุณยายก็บอกไว้ครั้งที่แล้วว่าคราวหน้าไปบ้านตระกูลให้เอารูปวาดไปฝากด้วย ฉันก็รับปากแล้ว"
ซีเจ๋อก้มลงจูบผมเขาเบาๆ: "ถ้าอย่างนั้นพอไปถึงนายไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้น ตามฉันไปก็พอ เขาถามอะไรนายก็ตอบอะไร ถ้าไม่อยากตอบก็มองฉันก็ได้"