ซีเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นโอบเอวเขาไว้ ดึงให้เข้ามาแนบตัว
เสิ่นอวี่อันหลับตา ขนตายังเปื้อนน้ำตา มือเลื่อนจากแก้มของซีเจ๋อลงไปที่ต้นคอ นิ้วกำผมที่ท้ายทอยของเขา
เขาจูบอย่างหนักแน่น อัดความรู้สึกซาบซึ้งและความชอบทั้งหมดลงไปในจูบนี้
เมื่อแยกจากกัน ทั้งคู่ก็หายใจหอบเล็กน้อย
ริมฝีปากของเสิ่นอวี่อันแดงฉาน ตาก็แดง แต่เขากลับยิ้ม
“ของขวัญชิ้นนี้ฉันก็ชอบมาก” เสียงของเขาแหบเล็กน้อย มีน้ำเสียงติดจมูก “ชอบทั้งหมด ชอบรูป ชอบสร้อย ชอบทุกอย่าง”
ซีเจ๋อยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเขา
“ก่อนที่เธอจะออกมา ฉันใส่มาทั้งวันแล้ว”
“หา?”
ซีเจ๋อเลิกมุมปากเล็กน้อย “สร้อยเส้นนี้ ฉันใส่ไว้ที่คอตั้งแต่เช้า เธอไม่รู้เลย”
เสิ่นอวี่อันชะงัก
เขานึกย้อนกลับไป ตอนเช้าวันนี้เขาไม่ได้สังเกตจริงๆ ว่าที่คอของซีเจ๋อมีสร้อยหรือไม่
ซีเจ๋อปกติไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ มีเพียงแหวนตราประทับวงนั้น เขาใส่สร้อยเส้นนี้มาทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้
“แล้วตอนนี้เธอให้ฉันไป เธอก็ไม่มีแล้ว”
“อือ ให้เธอแล้ว”
เสิ่นอวี่อันก้มลงสัมผัสแผ่นป้ายเล็กๆ นั้นอีกครั้ง ขอบเรียบลื่น ทับผิวหนังแล้วรู้สึกสบาย