วันเกิดของเสิ่นอวี่อันใกล้เข้ามาแล้ว
ตัวเขาเองไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ปีก่อนๆ วันเกิดก็แค่คุยวิดีโอกับครอบครัว แล้วก็ทำบะหมี่กินเองสักชาม
ปีนี้ก็ไม่ได้คิดจะฉลองเป็นพิเศษ แค่รู้ว่าวันเกิดปีนี้ตรงกับวันพฤหัสบดี มีเรียน ก็ตั้งใจจะไปโรงเรียนตามปกติ
แต่ซีเจ๋อไม่เหมือนกัน สองสัปดาห์ก่อนวันเกิด ซีเจ๋อก็เริ่มวุ่นวาย
เสิ่นอวี่อันถามว่าเขายุ่งอะไร เขาบอกว่ามีงาน
แต่เสิ่นอวี่อันสังเกตได้ว่า ซีเจ๋อบางครั้งจะแอบคุยโทรศัพท์ลับหลังเขา พอคุยเสร็จสีหน้าก็เปลี่ยนไป เหมือนมีอะไรปิดบัง
คืนวันหนึ่งขณะที่เสิ่นอวี่อันกำลังวาดรูปในห้องทำงาน โทรศัพท์ของซีเจ๋อวางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอสว่างขึ้น มีข้อความจากประเทศจีน
เสิ่นอวี่อันมองไม่ทันเห็นเนื้อความ เห็นเพียงชื่อที่บันทึกไว้ว่า "แม่เสิ่นอวี่อัน"
เสิ่นอวี่อันตะลึงไปครู่หนึ่ง ซีเจ๋อไปแอดวีแชทแม่เขาเมื่อไหร่?
แต่เขาไม่ได้ถาม เขาคิดว่าซีเจ๋ออาจมีเรื่องอยากจะพูดกับแม่ เช่น ชวนพวกเขามาลอนดอนอะไรแบบนั้น
เขาไม่ได้คิดมาก กลับไปวาดรูปต่อ
เช้าวันเกิด เสิ่นอวี่อันตื่นขึ้นมาไม่เห็นซีเจ๋ออยู่ข้างๆ
เขาขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง เห็นการ์ดใบหนึ่งวางอยู่บนหัวเตียง เขียนว่า "วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน ฉันลางานให้แล้ว กินข้าวเช้าเสร็จแล้วมาหาฉัน"
เสิ่นอวี่อันถือการ์ดอ่านสองรอบ แล้วยิ้มออกมา เขาล้างหน้าแปรงฟันลงไปกินข้าวเช้าที่ชั้นล่าง พ่อบ้านบอกว่าคุณท่านรอเขาอยู่ในห้องทำงาน
เขาผลักประตูห้องทำงานเข้าไป ซีเจ๋อยืนอยู่หน้าต่าง แต่งตัวเป็นทางการ สวมเสื้อคลุมเรียบร้อยแล้ว
"ไปกันเถอะ"
"ไปไหน?"
"เดี๋ยวก็รู้"
เสิ่นอวี่อันถูกเขาจูงมือออกไปขึ้นรถ รถแล่นไปยี่สิบนาที ไปจอดหน้าตึกสีขาวหลังหนึ่ง
ตึกไม่ใหญ่มาก หน้าประตูไม่มีป้าย แต่ดูประณีตมาก เหมือนหอสะสมงานส่วนตัว
ซีเจ๋อจูงเขาเดินเข้าไป ข้างในเงียบมาก ไม่มีคน ไฟเปิดอยู่ ทางเดินปูพรมสีเข้ม พนักงานคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู พยักหน้าให้ซีเจ๋อ ไม่ได้ห้ามพวกเขา