เสิ่นอวี่อันถูกแสงแดดสาดใส่จนตื่น
ผ้าม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงยามเช้าสอดเข้ามาทางช่องว่าง ตกกระทบตรงเปลือกตาพอดี
เขาทำหน้านิ่ว ขยับหนีไปทางข้าง ๆ แต่พบว่าขยับไม่ได้
ทั้งตัวถูกอ้อมแขนที่แน่นหนาโอบไว้
แขนของซีเจ๋อวางพาดอยู่ที่เอวของเขา อีกข้างหนึ่งสอดใต้คอของเขา โอบหัวของเขาไว้ในวงแขน
แผ่นหลังของเขาแนบกับอกของซีเจ๋อ ไม่มีช่องว่างระหว่างสองคน เหมือนถูกยัดเข้าไปในเปลือกหอย ประกอบเข้าด้วยกันอย่างแนบสนิท
สมองของเสิ่นอวี่อันยังไม่ตื่นเต็มที่
เขากระพริบตา ก้มมองแขนที่โอบเอวของตัวเองอยู่
แขนเสื้อของซีเจ๋อม้วนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นปลายแขน ผิวเป็นโทนเย็นขาวซีด ส่วนแขนเสื้อชุดนอนของตัวเองเลิกขึ้น เผยแขนที่ขาวกว่าอย่างเห็นได้ชัด นุ่มและบางกว่า
เขาเทียบแขนของตัวเองกับแขนของซีเจ๋อ พบว่าความต่างช่างเหลือเชื่อ
ข้อมือของเขาบางจนซีเจ๋อมือเดียวก็โอบรอบได้หมด ความต่างของสีผิวชัดเจนเป็นพิเศษในแสงยามเช้า ผิวขาวโทนเย็นของเขากับผิวขาวที่เข้มกว่าเล็กน้อยของซีเจ๋อซ้อนทับกัน เหมือนวาดเส้นสองสีที่ต่างกันบนกระดาษขาว
หน้าของเสิ่นอวี่อันแดงขึ้นมาทันที
เขาลองขยับตัว พยายามจะหลุดจากอ้อมแขนของซีเจ๋อ แต่แขนของซีเจ๋อแน่นเกินไป เขาดิ้นหนึ่งทีก็ไม่หลุด
เขาลองอีกครั้ง ขยับตัวจะไถลออกไปข้างนอก เพิ่งไถลไปได้ไม่กี่เซนติเมตร แขนที่โอบเอวก็รัดแน่นขึ้น ดึงเขากลับมาทันที
"อย่าขยับ"
เสียงของซีเจ๋อดังมาจากข้างบน ทุ้มแหบเพิ่งตื่นนอน ต่ำมาก เหมือนกลิ้งอยู่ในลำคอหนึ่งรอบแล้วค่อยปล่อยออกมา
ลมหายใจของเขารดผ่านท้ายทอยของเสิ่นอวี่อัน ร้อน ๆ ทำให้เส้นผมตรงนั้นรู้สึกคันไปหมด
เสิ่นอวี่อันชะงัก ผวาอยู่ในอ้อมแขนของซีเจ๋อ ทั้งตัวเกร็งไม่กล้าขยับ
เขาสัมผัสได้ถึงการขยับขึ้นลงของอกที่แนบอยู่กับแผ่นหลัง สัมผัสได้ถึงแรงของแขนที่โอบเอว สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของสองคนที่ซ้อนทับกัน
ใกล้เกินไป ใกล้จนเขารู้สึกว่าร้อนไปหมดทุกที่
"คุณตื่นแล้วเหรอ" เขาพูดเสียงเบา
"อืม"
คางของซีเจ๋อวางอยู่บนหัวของเขา ถูไปมา
หนวดงอกออกมาเล็กน้อย แทงบนผมของเสิ่นอวี่อัน คัน ๆ เสิ่นอวี่อันหดคอ แต่อยากขยับก็ไม่กล้า
"ปล่อยฉันก่อนเถอะ... ฉันจะไปล้างหน้า"
"เดี๋ยวก่อน"