ย้ายเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่แล้ว เสิ่นอวี่อันก็มีเวลาวาดภาพมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
ห้องวาดภาพบนชั้นสามแสงดี พื้นที่กว้าง สีและพู่กันมีคนเตรียมไว้ให้เขา เขาไม่ต้องกังวลอะไรเลย แค่วาดก็พอ
แต่ผ่านไปสักพัก เสิ่นอวี่อันก็เจอปัญหา
เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาวาดมันเป็นระเบียบเกินไป องค์ประกอบเรียบร้อย สีสันมั่นคง หาที่ติไม่ได้ แต่ก็หาจุดเด่นไม่ได้เช่นกัน
อาจารย์เคยบอกว่าเขาระวังเกินไป ให้เขากล้ามากขึ้น แต่เขาไม่รู้จะทะลุยังไง
คืนหนึ่งเขานั่งจ้องภาพที่วาดไว้ครึ่งหนึ่งในห้องวาดภาพ ซีเจ๋อก็ขึ้นมา
ซีเจ๋อยืนมองอยู่ข้างหลังเขาสักพัก ไม่ได้บอกว่าวาดดีหรือไม่ดี แค่ถามว่าเวลาวาดรูปนี้คุณคิดอะไรอยู่
เสิ่นอวี่อันคิดแล้วตอบว่า คิดว่าจะทำให้มันสวยยังไง
ซีเจ๋อบอกว่า อย่าคิดว่าทำยังไงให้สวย คุณคิดอะไรก็วาดอย่างนั้น
"คิดอะไรก็วาดอย่างนั้น?"
"อืม สิ่งที่คุณคิดว่าสวยก็วาดลงไป ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง"
เสิ่นอวี่อันฟังแล้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง วันรุ่งขึ้นเขาปูผ้าใบผืนใหม่ ไม่คิดเรื่ององค์ประกอบ ไม่คิดเรื่องการจัดสี
เขานึกถึงตอนเย็นวันนั้นที่ริมแม่น้ำเทมส์ สีของผิวน้ำ เงาของหอนาฬิกาบิ๊กเบน และซีเจ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ลงมือวาดเลย
ภาพนี้เขาวาดอยู่สองวัน
ไม่เหมือนกับผลงานที่เรียบร้อยก่อนหน้านี้ เส้นหลวมกว่า สีจัดจ้านกว่า