“จัดทนายไปพบเธอสักครั้ง บอกเธอว่าทางบ้านจะหาทางพาเธอออกมาให้ได้ อย่าพูดอะไรส่งเดช”
“ค่ะ เฒ่าหัวใหญ่” แม่บ้านหลินก้มหน้ารับคำ แล้วหันหลังออกไปจัดการ
เจียงวั่นซิงได้รับโทรศัพท์จากแม่บ้านหลินก็ไม่รอช้า ขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลใหญ่
พ่อบ้านหลิวเห็นเธอมาถึงก็ยิ้มกล่าว “คุณเจียง เฒ่าหัวใหญ่รอคุณอยู่ที่ศาลาดอกไม้ครับ”
“ขอบคุณค่ะ ลุงหลิว” เจียงวั่นซิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
เธอเดินมาถึงศาลาดอกไม้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มอ่อนโยน “คุณย่าเรียกฉันมาหรือคะ”
หญิงชรามองเธอแล้วพยักหน้าเบา ๆ “วันนี้ฉันให้แม่บ้านหลินไปดูเวินหร่วนที่โรงพยาบาล เธอฟื้นตัวได้ไม่เลว เด็กในท้องก็ไม่เป็นไร”
“ก่อนหน้านี้ฉันก็ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลมาแล้วค่ะ อาการฟื้นตัวดีจริง ๆ เธอบอกว่าอีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”
เจียงวั่นซิงพูดพลางยิ้ม
หญิงชราหรี่ตาลงเล็กน้อย “แต่คราวนี้เธอถูกคนวางยาจนหมดสติ แล้วจับขังไว้ในห้องแช่แข็ง เกือบเอาชีวิตไม่รอด”
เจียงวั่นซิงถอนหายใจอย่างเป็นกังวล “ฉันก็ทราบค่ะ ตอนนั้นฉันยังพูดกับหร่วนหร่วนเลยว่าโหดเหี้ยมเกินไป...”
“แต่ตอนนี้ทางเธอก็ยังไม่มีเบาะแส ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ”
หญิงชราจ้องมองเธออย่างพินิจ “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า”
เจียงวั่นซิงตกใจ รีบร้อนโต้กลับอย่างหนักแน่น “คุณย่าคะ ทำไมถึงคิดแบบนั้นได้ ฉันจะอยากให้เธอตายได้ยังไงคะ”
“วิธีโหดเหี้ยมแบบนั้นฉันทำไม่ลงหรอกค่ะ คุณย่า...คุณย่ากำลังสงสัยฉันหรือคะ”
ดวงตาของเจียงวั่นซิงแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอมองหญิงชราอย่างน่าสงสาร