“เป็นอะไรไป” เจียงอวี้ไป๋สังเกตว่าอารมณ์ของเธอไม่ค่อยดี จึงถามด้วยความเป็นห่วง
เวินหร่วนรีบส่ายหน้า พลางกลบเกลื่อนว่า “ไม่มีอะไร…ก็แค่…เมื่อก่อนคุณไม่ค่อยพูดอะไรแบบนี้ ฉันเลยรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย”
เมื่อก่อนเจียงอวี้ไป๋ก็เหมือนเธอ มีความคิดอะไรอยู่ในใจก็มักเก็บเงียบไว้
พอมานึกย้อนดูอย่างละเอียด ทั้งคู่แทบไม่เคยพูดคุยกันจริงจังเลย
เจียงอวี้ไป๋ชะงักไป พลางครุ่นคิด “อย่างนั้นหรือ…”
“ขอโทษนะ เมื่อก่อนฉันทำได้ไม่ดีพอ แต่ฉันเองก็เพิ่งแต่งงานเป็นครั้งแรก ฉันจะเรียนรู้ว่าจะเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดีได้อย่างไร”
คำพูดของเขาทำให้น้ำตาของเวินหร่วนแทบไหลออกมา
“ไม่ใช่นะ คุณทำได้ดีมากแล้ว เป็นฉันต่างหาก…บางครั้งฉันกลัวว่าคุณจะไม่พอใจ เลยเก็บหลายเรื่องไว้ในใจ ไม่ยอมพูดออกมา…”
เวินหร่วนเม้มริมฝีปากเบา ๆ ขอบตาแดงเรื่อ เงยหน้ามองเขา “ต่อไป…ต่อไปฉันก็จะเรียนรู้ว่าจะเป็นภรรยาและแม่ที่ดีได้อย่างไร เรามาพัฒนาตัวเองไปด้วยกันนะ”
ดวงตาของเธอเผยความคาดหวังอยู่หลายส่วน ท่าทางเช่นนี้เมื่ออยู่ในสายตาของเจียงอวี้ไป๋กลับดูน่ารักอย่างยิ่ง
เจียงอวี้ไป๋ยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย ตอบรับอย่างยินดี “ได้ ต่อไปมีอะไรอยู่ในใจก็ต้องพูดออกมา อย่าเก็บไว้จนต้องคอยระแวงและเดาใจกัน”
เวินหร่วน “ได้ค่ะ”
บรรยากาศอบอุ่นแผ่ปกคลุมทั่วห้องพักฟื้น ทำให้หัวใจของเวินหร่วนหวานชื่นขึ้นมา
อาการบาดเจ็บจากความเย็นของเวินหร่วนยังไม่ถึงขั้นรุนแรง ระหว่างที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาล อาการของเธอฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
เช้าวันหนึ่ง แสงแดดเจิดจ้า
เวินหร่วนเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิด