แวบหนึ่งของความประหลาดใจฉายผ่านดวงตาเวินหร่วน “คุณเชื่อที่ฉันพูดเหรอ”
“แน่นอน ถ้าฉันไม่เชื่อคุณแล้วจะให้เชื่อใคร” เจียงอวี้ไป๋ตอบโดยไม่ต้องคิด
ขอบตาเวินหร่วนร้อนผ่าว เกือบจะมีน้ำตาไหลออกมา
เธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วอธิบาย “ตอนนั้นคนพวกนั้นใกล้จะมาถึงหน้าประตูแล้ว ฉันไม่มีเวลา ทั้งไม่มีโอกาสบอกคุณ...”
เจียงอวี้ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “คราวหน้าอย่าทำเรื่องเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีก มีอะไรเกิดขึ้นให้บอกฉันทันที เข้าใจไหม”
เวินหร่วนเงยหน้ามองเขา แล้วถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว “คุณจะเป็นห่วงฉันเหรอ”
เจียงอวี้ไป๋สบตาเธอ ก่อนตอบโดยไม่ลังเล “แน่นอน”
เธอเป็นภรรยาของเขา เขาจะไม่เป็นห่วงเธอได้อย่างไร
เธอคงไม่ได้เป็นไข้หรอกนะ ทำไมถึงถามอะไรโง่ ๆ แบบนี้ออกมาได้
หัวใจเวินหร่วนเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ เธอก้มหน้าลง รับปากอย่างว่าง่าย “...ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”
กลับถึงบ้าน เจียงอวี้ไป๋ให้เธอนั่งลงบนโซฟา ก่อนค้นกล่องยาออกมาจากตู้
รอยข่วนด้านในแขนของเวินหร่วนไม่ลึกนัก แต่ขอบแผลแดงเล็กน้อย มีเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบาง ๆ
เขาเปิดขวดน้ำยาฆ่าเชื้อ ใช้สำลีก้านจุ่มยา แล้วเช็ดขอบแผลให้เธออย่างเบามือ
เวินหร่วนสัมผัสได้ถึงความเย็น เธอหดนิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ชักแขนกลับ
เธอมองใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาของเขา ขณะเขาตั้งใจทำแผลให้เธออย่างจริงจัง
แววตาเวินหร่วนเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ดูเหมือนว่า...เธอจะได้กำไรนะ
แม้จะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน แต่เธอก็ไม่ได้เสียเปรียบ
หลังเจียงอวี้ไป๋ทำแผลให้เสร็จ เวินหร่วนมองใบหน้าด้านข้างของเขา “เอ่อ...คุณคิดว่าใครจะทำเรื่องแบบนี้”