“เขาบอกว่าเห็นคุณกับผู้ชายคนหนึ่งมาลักลอบมีอะไรกันที่นี่...” เจียงวั่นซิงพูดอย่างลังเล “ฉันเชื่อว่าคุณไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ แต่...”
คำพูดที่เหลือของเธอ แม้ไม่พูดออกมาให้จบก็เข้าใจได้ชัดเจน
ถึงเธอจะเชื่อ แต่คนอื่นคงไม่มีทางเชื่อแน่
หัวใจของเวินหร่วนดิ่งวูบ ความหวาดกลัวเอ่อขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“ล้อเล่นหรือเปล่า? ฉันมีอวี้ไป๋อยู่แล้ว จะไปชอบคนอื่นได้ยังไง?” เวินหร่วนถามอย่างประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ คนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ก็หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเจียงอวี้ไป๋ แล้วรู้สึกว่าคำพูดนี้มีน้ำหนักมากทีเดียว
ใครจะโง่ถึงขั้นทิ้งผู้อำนวยการเจียง แล้วไปเลือกคนอื่นกัน?
สีหน้าเย็นชาของเจียงอวี้ไป๋อ่อนลงเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของเวินหร่วน
“คุณรู้จักผู้ชายคนนั้นไหม?” เจียงอวี้ไป๋ถามเสียงต่ำ
เวินหร่วนมองตามสายตาของเขาไป เห็นผู้ชายคนก่อนถูกหามไปวางบนโซฟา แต่ยังไม่ฟื้น
“ตอนอยู่ห้องจัดเลี้ยงชั้นล่าง ฉันเห็นเขา แต่ไม่ได้รู้จักกันค่ะ” เวินหร่วนถามอย่างไม่เข้าใจ “เขาเป็นอะไรไปหรือคะ?”
“หมอตรวจแล้ว บอกว่าเขาถูกวางยาหลอนประสาท” เจียงวั่นซิงมองผู้ชายที่ยังไม่ได้สติบนโซฟา แล้วเสริมราวกับพูดขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ “เขายังถูกทำร้ายด้วย มีแผลที่ท้ายทอยด้วย ไม่รู้ใครกล้าลงมือขนาดนี้”
หัวใจของเวินหร่วนกระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง ไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
เธอรู้ดีว่าตอนนั้นตัวเองฟาดลงไปแรงแค่ไหน แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่น