เวินหร่วนยกมือขึ้นถูแขนที่หนาวจนชา ลมหายใจสีขาวพร่างพรายตรงหน้าแล้วสลายไป
เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ตัวเองถูกโทรศัพท์สายนั้นหลอกไปโรงพยาบาล...
แสดงว่ามีคนจงใจใช้เจ้าซิ่วยหวินเป็นเครื่องมือ ล่อเธอไปโรงพยาบาล วางยาจนหมดสติ แล้วส่งมาที่นี่เพื่อให้เธอถูกแช่แข็งจนตายอย่างนั้นหรือ?
เวินหร่วนอดครุ่นคิดไม่ได้ว่าใครกันที่ใจร้ายได้ถึงขนาดนี้
คนแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือเจียงวั่นซิง
แต่เธอไม่อาจแน่ใจได้ว่าอีกฝ่ายจะลงมือทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้จริงหรือไม่
เวินหร่วนเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ รู้ดีว่าตัวเองจะปล่อยให้จมอยู่กับความหวาดกลัวเช่นนี้ต่อไปไม่ได้
เธอคลำทางไปถึงประตูห้องแช่แข็ง แล้วออกแรงผลักประตูโลหะบานหนาหนัก แต่ประตูกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
แถมยังเปิดไม่ได้ ดูเหมือนจะมีคนล็อกจากด้านนอก
ในห้องแช่แข็งไม่มีอะไรที่พอจะใช้ทุบประตูให้เปิดได้เลย
ร่างกายของเวินหร่วนหนาวเย็นเหลือเกิน ทว่าความเย็นในตอนนี้กลับคล้ายกำลังแทรกซึมเข้าไปตามซอกกระดูก
เธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงลูบคลำตัวเองโดยไม่รู้ตัว
แต่พอคลำจนทั่ว เธอก็ผิดหวังอย่างยิ่ง คนที่พาเธอมาที่นี่ไม่ได้ทิ้งโทรศัพท์ไว้ให้เลย เห็นได้ชัดว่าต้องการให้เธอตาย
เวินหร่วนขบฟันแน่น ก่อนจะเข้าไปชิดหน้าต่างของห้องแช่แข็งเพื่อมองออกไปด้านนอก
ทันใดนั้นดวงตาเธอก็เป็นประกาย โทรศัพท์ของเธอถูกโยนทิ้งไว้ข้างนอก!
หน้าจอกำลังสว่างอยู่...
แต่ครู่ต่อมาเวินหร่วนก็ผิดหวังอย่างยิ่ง ต่อให้โทรศัพท์อยู่ข้างนอก แต่ถ้าเธอออกไปไม่ได้ ก็ไม่มีทางใช้มันช่วยตัวเองได้