ภายในโถงใหญ่เงียบสงัดราวกับป่าช้า
ผ่านไปเต็มสิบลมหายใจ หลินเจาจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนสติจากอาการแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน
เขาเงยหน้าพรวด ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างจนแทบถลน เส้นเลือดฝอยแดงก่ำปกคลุมลูกตา ความเกียจคร้านเอื่อยเฉื่อยที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราด
“ปัง!”
ฝ่ามือฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง จนราชโองการสีเหลืองอร่ามสั่นกระเด้งขึ้นมา
“หลินหยวน!”
หลินเจาโกรธจนเรียกชื่อเต็มของบิดาออกมาตรง ๆ
“พูดความจริงกับข้ามา! ใช่เจ้าหรือไม่! ใช่เจ้าหรือไม่ที่กลัวว่าข้าจะขึ้นคาน รีบร้อนอยากอุ้มหลาน ถึงได้ใช้เส้นสายเก่าแก่หน้าหนาเหล่านั้นไปขอพระราชทานงานแต่งบัดซบนี่จากในวัง?!”
เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธของบุตรชาย ความยินดีล้นพ้นบนใบหน้าหลินหยวนก็เลือนหายไปในพริบตา สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน
ใบหน้าเหี่ยวย่นพลันยู่ลง ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาเฒ่าสองสายไหลพรากลงมาเร็วยิ่งกว่าการเปิดประตูระบายน้ำ
“ต้าหลาง!”
หลินหยวนร่ำไห้ฟูมฟาย น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า
“เจ้าคิดว่าบิดาเต็มใจหรือ? เช้านี้ตอนเข้าเฝ้า ฝ่าบาททรงเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน บิดาคัดค้านไปแล้วต่อหน้าพระพักตร์!”
เขาพูดพลางทุบอกตัวเอง แสดงได้สมจริงราวกับเจ็บปวดจากใจจริง
“บิดาคุกเข่าลงกลางท้องพระโรง อ้อนวอนจนแทบกราบแทบไหว้! ข้ากราบทูลฝ่าบาทว่า บุตรชายข้า หลินเจา เขา...เขาเป็นคนเหลวไหลไร้แก่นสาร ไม่มีความทะเยอทะยาน วัน ๆ เอาแต่ชนไก่เล่นกับสุนัข เป็นโคลนเหลวที่ต่อให้ป้ายกำแพงก็ยังไม่ติด จะคู่ควรกับท่านอัครเสนาบดีซูได้อย่างไร!”
มุมปากหลินเจากระตุก
ให้ตายเถอะ เพื่อช่วยข้าปฏิเสธงานแต่ง เจ้าถึงกับไม่ยั้งปากตำหนิข้าเลยนะ
“แต่แล้วผลเป็นอย่างไรเล่า...”
หลินหยวนเช็ดน้ำตา เอ่ยอย่างขุ่นเคือง
“ฝ่าบาทไม่เพียงไม่ทรงถอนพระบัญชา ขุนนางทั้งราชสำนักกลับเห็นพ้องต้องกันว่าเป็นคู่สวรรค์สร้าง! บอกว่าท่านอัครเสนาบดีซูอายุยี่สิบสอง ส่วนเจ้าเพิ่งพ้นวัยยี่สิบไปหมาด ๆ อายุเหมาะสมกันยิ่งนัก!”
“แล้วสู้เหอล่ะ นางไม่พูดอะไรเลยหรือ!”
“นางยอมรับโดยปริยาย คงเห็นว่าต้าหลางบ้านเราคู่ควรกับนางจริง ๆ”
“คู่ควรกับผีสิ! ทั้งหมดนี่ก็ฝีมือเจ้าตาเฒ่านี่แหละ! ไม่มีธุระแล้วยังจะไปเข้าเฝ้าทำไม เกษียณแล้วก็อยู่บ้านเป็นตาแก่ดี ๆ ไม่ได้หรือไง!”
“ไม่ใช่เจ้าพูดเองหรือว่า บิดาอายุห้าสิบเก้า เป็นวัยเริ่มต้นของการต่อสู้เพื่อความฝันน่ะ”
“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้ามาสู้เพื่อความฝันด้วยการหาลูกเขยให้ข้าเสียหน่อย! คราวนี้ดีเลย ทุกคนลือกันว่าสู้เหอหน้าตาดุดันน่ากลัว ใจดำอำมหิต เป็นหญิงอัปลักษณ์อันดับหนึ่งในใต้หล้า! นี่เจ้าไม่ได้ผลักลูกชายตัวเองลงหลุมไฟหรอกหรือ!”
“นั่นเป็นแค่ข่าวลือ นางดูน่าเกรงขามอยู่บ้างก็จริง แต่...”
“ไม่ฟัง ไม่ฟัง เต่าท่องพระสูตร!”
ยิ่งพูดหลินเจาก็ยิ่งโกรธ ส่วนหลินหยวนกลับใจเย็นลงเสียอย่างนั้น
“หากไม่ใช่เพราะเจ้าดื้อดึงปฏิเสธงานแต่งที่บิดาจัดให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมาจนป่านนี้ ไฉนถึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้! ลูกเอ๋ย เรื่องนี้...หากจะโทษ ก็โทษตัวเจ้าเองเถิด!”
“ข้า...”
หลินเจาแทบกระอักเลือดเก่าออกมา รู้สึกหมดอาลัยตายอยากไปทั้งตัว
สรุปว่าข้าอยู่เป็นโสดก็ผิดด้วยหรือ?!
เขาสูดลมหายใจลึก แววตาแน่วแน่เด็ดขาด
“ข้าไม่แต่ง! อย่างมากพรุ่งนี้ข้าก็ไปบวชที่วัดม้าขาวนอกเมืองเสียเลย! ข้าจะดูซิว่าสู้เหอจะแต่งกับพระได้อย่างไร!”
สิ้นคำ ความเศร้าโศกบนใบหน้าหลินหยวนก็หายวับไปในพริบตา สีหน้าเคร่งขรึมราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เขาชี้ไปยังด้านนอกประตูอย่างเชื่องช้า ตรงมุมกำแพงมีถุงผ้าป่านหลากขนาดเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ไม่รู้ว่าถูกวางไว้ตั้งแต่เมื่อใด
“ไปสิ”
“ราชโองการประกาศไปทั่วหล้าแล้ว หากเจ้าก้าวออกจากประตูไปเมื่อใด ก็เท่ากับขัดพระบัญชา โทษขัดพระบัญชาคือประหารสามชั่วโคตร! บิดาแบ่งทองคำเงินทองและของมีค่าทั้งบ้านใส่ถุงเตรียมไว้หมดแล้ว เจ้าออกไปบวชก่อน บิดาก็จะจ้างเรือหนีลงใต้ทะเล พวกเราตระกูลหลินจะลองปะทะกับราชวงศ์ดูสักตั้ง!”
หลินเจามองไปตามทิศที่บิดาชี้ เปลือกตากระตุกถี่ ๆ
ถุงพวกนั้นตุงจนแทบปริ ดูก็รู้ว่าหนักไม่น้อย
ให้ตายสิ ตาแก่นี่เอาจริงหรือนี่!
แม้แต่ชุดหนีออกจากบ้านหลังถูกยึดทรัพย์ก็เตรียมพร้อมแล้วหรือ?
หลินเจารู้สึกถึงความหนาวเหน็บแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อม เขาอาจไม่ใส่ใจชีวิตตัวเอง แต่คนทั้งบ้านดีกับเขามากจริง ๆ...แล้วยังชีวิตสุขสบายเฉื่อยแฉะนี่อีก...
หลินเจารู้สึกว่าพละกำลังทั้งร่างถูกสูบหายไปในพริบตา เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง อยู่นานก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ
หลินหยวนเห็นดังนั้นก็รู้ว่าได้จังหวะแล้ว
เขาก้าวเข้าไปตบบ่าบุตรชายอย่างหนักแน่น พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความห่วงใย
“ต้าหลาง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าไม่ได้พูดอยู่บ่อย ๆ หรือว่า หากขัดขืนไม่สำเร็จ ก็สู้ทำใจเพลิดเพลินไปกับมันเสีย?”
“ไม่ลองพบหน้ากันก่อนหรือ? บิดาให้คนไปสืบมาแล้ว พรุ่งนี้ยามบ่ายท่านอัครเสนาบดีซูจะไปทำธุระบนเรือสำราญที่ทะเลสาบซีหู พวกเจ้าก็แสร้งทำเป็นบังเอิญพบกัน จะได้เริ่มสร้างความรู้สึกดี ๆ ต่อกันอย่างไรเล่า”
หลินเจาเงยหน้าพรวด
“ไม่พบ!”
“ผลร้ายจากการจับคลุมถุงชนอันเลวร้ายของสังคมศักดินาเช่นนี้ ข้าไม่มีวันยอมจำนนเด็ดขาด!”
...
คืนนั้น ณ ตึกโหว่เยว
หลินเจากลับมายังสถานที่ที่ทำให้ทั้งกายและใจเบิกบานอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้เขาไม่ได้เรียกสหายมาร่วมวง หากนั่งดื่มเหล้าระบายความทุกข์อยู่ลำพังตรงมุมหนึ่ง แก้วแล้วแก้วเล่า
ข่าวพระราชทานสมรสแพร่สะพัดไปทั่วทุกมุมของเมืองหลวงแล้ว
เหล่าคุณชายเสเพลที่ตอนกลางวันยังยกย่องเขาเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ บัดนี้จับกลุ่มกันอยู่ไม่ไกล มองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาดยิ่ง
จั่วรุ่ยถือจอกสุราเดินเข้ามาด้วยมือสั่น ใบหน้าเปี่ยมความโศกเศร้าราวกับกำลังจะไปตาย
“พี่หยวนหมิง เอ่อ ไม่สิ เจ้าบ่าวโปรดรับการคารวะจากน้องชายด้วย การเดินทางครั้งนี้...ขอให้รักษาตัวให้ดี!”
กล่าวจบก็ยกจอกดื่มรวดเดียวหมด ราวกับกำลังส่งวีรบุรุษผู้กำลังจะไปสละชีพอย่างกล้าหาญ
หลินเจากลอกตาอย่างระอา
“ไสหัวไป! เจ้าบ่าวบ้านเจ้าน่ะสิ ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย!”
“อีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน”
หลี่ซวิ้นก็เบียดเข้ามา ลดเสียงลง ใบหน้าเผยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด
“พี่หยวนหมิง ท่านคงยังไม่ค่อยรู้จักสู้เหอสินะว่านางเป็นคนเช่นไร?”
ไม่รอให้หลินเจาตอบ เหล่าสหายตัวดีก็พากันพูดเจื้อยแจ้ว แย่งกันเล่าเรื่องของนางให้เขาฟังอย่างบ้าคลั่ง
“นางเป็นสตรีนายกรัฐมนตรีคนแรกนับแต่ก่อตั้งราชวงศ์ต้ายวี่เลยนะ!”
“ผู้ใหญ่บ้านข้าบอกว่า นางเข้ารับราชการตอนอายุสิบหก ได้เข้าร่วมราชสำนักตอนอายุสิบแปด พออายุยี่สิบก็ขึ้นเป็นพิงจางสื่อ ควบคุมการประชุมในราชสำนัก ไต่เต้าขึ้นมาด้วยการเข่นฆ่าตลอดทาง! คนที่ขวางทางนางมีใครได้ดีบ้าง? ฝีมือนางน่ะหรือ...ขนาดผู้ใหญ่บ้านข้าเอ่ยถึงยังตัวสั่น วิธีการเหี้ยมโหด จิตใจเย็นชา ได้ยินแล้วแทบไม่อยากเชื่อ!”
จั่วรุ่ยก็ขยับเข้ามาร่วมวงด้วย
“ผู้ใหญ่บ้านข้าก็เหมือนกัน พอพูดถึงนางก็เหงื่อแตกพลั่ก”
จั่วรุ่ยพูดพลางลดเสียงลงอย่างมีลับลมคมใน
“ท่านยังจำหลิวอวี่สื่อที่ยื่นฎีกากล่าวหานางว่าแม่ไก่ขันยามเช้า ก่อความวุ่นวายในราชสำนักเมื่อเดือนก่อนได้หรือไม่?”
หลินเจาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จำได้ว่าหลังดื่มน้ำชาเคยพูดคุยเรื่องไร้สาระกันหลังมื้ออาหาร คลับคล้ายคลับคลาว่ามีคนผู้นี้อยู่
“แล้วเขาเป็นอย่างไร?”
“เป็นอย่างไรน่ะหรือ? วันรุ่งขึ้นหลังจากยื่นฎีกากล่าวหา คนทั้งตระกูลของเขา รวมทั้งสุนัขที่เลี้ยงไว้ ถูกจับยัดใส่รถส่งไปกินลิ้นจี่ที่หลิงหนานกันหมด! ได้ยินว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้กลับมาแล้ว!”
ที่น่ากลัวที่สุดยังเป็นคำกระซิบสุดท้ายของหลี่ซวิ้น ซึ่งแทบจะแนบปากเข้ากับหูหลินเจา
“พี่หยวนหมิง ข้า...ข้าจะเล่าเรื่องที่ร้ายแรงที่สุดให้ฟัง...ท่านอย่าเอาไปพูดต่อเด็ดขาด”
“ข้าได้ยินจากญาติห่าง ๆ คนหนึ่งในวังว่า...ในคฤหาสน์ตระกูลซู ไม่เคยมีบุรุษคนไหนมีชีวิตอยู่เกินสามวัน...”
“ได้ยินว่านางเกลียดบุรุษเข้าไส้ คงเคยถูกความรักทำร้ายมา...”
“ซี้ด...”
หลินเจาสูดลมหายใจเย็น ๆ รู้สึกถึงไอหนาวสายหนึ่งไต่ขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
ภาพหนึ่งผุดขึ้นในสมองของเขาทันที ปีศาจราตรีหญิงร่างสูงแปดฉื่อ ใบหน้าเขี้ยวโง้งน่ากลัว เอวก็หนาแปดฉื่อ มือถือแส้เปื้อนเลือด แล้วยิ้มเยาะอย่างชั่วร้ายใส่เขา...
เมื่อได้ฟังข่าวลือที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเรื่องผี รอยยิ้มบนใบหน้าหลินเจาก็แข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
จอกสุราลายครามในมือส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างทนแรงบีบไม่ไหว เมื่อเขาเผลอออกแรงโดยไม่รู้ตัว
งานแต่งนี้ เขาจะปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!