ฉันขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับมาถึงชุมชนที่เช่าอยู่
ฉันเช่าอยู่ห้องชั้นหกของตึกเก่าในชุมชนในเมือง วางมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแล้ว ล้วงดูเงิน 200 หยวนที่ได้คืนมาโดยไม่คาดคิด ฉันก็เดินไปที่ร้านค้าหน้าปากซอยซื้อผักสดๆ วันนี้จะกินดีๆ สักหน่อย พรุ่งนี้จะไปทำงาน
ถือผักเดินไปถึงปากทางเข้าตึก เห็นคนหลายคนยืนอยู่ตรงนั้น ต่างเอามือปิดจมูก ชี้ไปที่ประตูชั้นล่างแล้วพูดอะไรกัน...
ที่หน้าประตูมีแมลงวันหัวเขียวหลายตัวบินวน "หึ่งๆ" แล้วบินกลับไปเกาะที่ธรณีประตู พอเดินเข้าไปใกล้ฉันถึงได้เห็นชัด ประตูชั้นล่างแง้มไว้ ตามซอกประตูมีสิ่งมีชีวิตขยับไปมา
——นั่นคือตัวหนอน กลิ่นเหม็นเน่าพุ่งเข้าใส่จมูก...
"นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เสียงฉันแหบแห้ง
มาด้าเจี๊ยเพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามถุยน้ำลายลงพื้น: "หลี่เถ่าโถวตายอยู่ในบ้าน..."
ช่วงที่ผ่านมา ตอนฉันออกจากบ้านยังเห็นลูกสาวสองคนของเขาเข้ามาหา "แล้วลูกสาวสองคนนั้นล่ะ? ทำไมไม่เห็นโผล่หน้ามาเลย?" ฉันถามขึ้น
"ไม่กี่เดือนก่อนเคยมาครั้งหนึ่ง แต่งตัวดีเชียวล่ะ แต่พี่น้องสองคนทะเลาะกันแล้วก็กลับไป" ป้าแก่ข้างๆ เสริมขึ้น
"โอ๊ย เธอยังไม่รู้อีกเหรอ?" สะใภ้ชั้นสามพูดขึ้น "ได้ยินว่าหลี่เถ่าโถวเคยเป็นเจ้านายใหญ่ เมียตายไปก่อน แบ่งเงินให้ลูกๆ แล้วก็มาอยู่คนเดียวที่นี่"
"อะไรจะอยู่คนเดียว ยังไงก็ถูกลูกเขยลูกสาวรังเกียจ"
มาด้าเจี๊ยถุยน้ำลายอีกครั้ง "ฉันได้กลิ่นผิดปกติ เลยโทรแจ้งตำรวจ..."
เพื่อนบ้านหลายคนพูดกันไปมา ฉันรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา เมื่อสองสามคืนก่อน ฉันก็ได้กลิ่นนี้ลางๆ เหมือนกัน ตอนนั้นไม่แรงขนาดนี้ ฉันเลยไม่คิดอะไร
กลิ่นเหม็นนั้น จู่ๆ ก็เข้ามาในใจฉัน...
"แหวะ แหวะ" ฉันอาเจียนแห้งสองครั้ง "ไปเถอะไป เรื่องโชคร้าย" ไม่รู้ว่าใครพูดขึ้นข้างๆ
ฉันอาเจียนจนน้ำตาเล็ด อยากจะร้องไห้แต่ก็อยากจะด่า
แสงตะวันยามเย็นสีเลือดทาบลงบนตึกสีเทาหม่นนี้ "...แค่กๆ..." ฉันปาดหน้า แล้วถุยน้ำลายลงพื้นหลายครั้ง...
สายลมโชยมา พัดเอากลิ่นหอมของไข่เจียวต้นหอม...
ท้องฉันอดไม่ได้ส่งเสียง "จุก" ข้ามฝูงชนไป ฉันก้าวเท้าหนักๆ เดินขึ้นไปชั้นหก...
เปิดประตูเข้าไป สามีฉันกระเผลกๆ กำลังวางไข่เจียวต้นหอมที่เพิ่งทำเสร็จลงบนโต๊ะ มีแผ่นแป้งทอดสีเหลืองทองอีกหลายแผ่น...
"ไม่เร็วไม่ช้า พอดีข้าวสุกพอดี" สามีฉันยิ้มๆ มองฉัน
ฉันวางผักในมือ เดินเร็วๆ ไปที่หน้าต่าง ปิดหน้าต่าง...
"วันนี้เธอเป็นอะไรไป?" เสียงสามีฉันเบาเหมือนคนกลัวๆ "ขาของฉัน คิดว่าอีกเดือนก็ออกไปทำงานได้แล้ว เธอไม่ต้องรีบร้อน!"
ฉันไม่ตอบ ล้างมือ นั่งลงที่โต๊ะด้วยกึ้ก หยิบแป้งทอดครึ่งแผ่นมายัดใส่ปาก...
ไฟถนนหน้าต่างสว่างขึ้น แสงสีเหลืองนวลตกลงบนขาที่บาดเจ็บของสามีฉัน
เขายืนด้วยขาข้างเดียว พิงกำแพง เหมือนเด็กนักเรียนที่ทำผิด
"เอ่อ...อาหารวันนี้เค็มไปอีกหรือเปล่า?" เขาถามอย่างลังเล
"คนเราทำงานหนักหาเงิน ที่แท้เพื่ออะไรกัน?" ฉันก้มหน้ากินพลางพูดเสียงอู้อี้
"ลาตี้ วันนี้ออกไปโดนคนแกล้งมาอีกหรือเปล่า?" ฉันไม่ได้เงยหน้าขึ้น ไม่ได้ตอบ "งานเราค่อยๆ หา ธนาคารยังมี 2762 หยวน ประหยัดหน่อย ก็อยู่ได้อีกนาน" สามีฉันยืนพูดเหมือนพูดกับตัวเอง เหมือนพูดกับฉันด้วย
"กินข้าวเถอะ งานหาได้แล้ว เดือนละ 4500 พรุ่งนี้เริ่มงาน" เสียงฉันแหบพร่า
สามีฉันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเดินกระเผลกไปหยิบตะเกียบ มือสั่นๆ คีบไข่ชิ้นใหญ่ใส่ชามให้ฉัน: "กินตอนร้อนๆ นะ วันหนึ่งแล้ว เธอหิวแล้ว"
ฉันก้มหน้ากินข้าวคำหนึ่ง น้ำตา "เปาะ เปาะ" ร่วงลงไปในชาม
ตอนนี้ รถตำรวจ 110 จอดอยู่ใต้ตึกของเรา สามีฉันเดินไปที่หน้าต่าง จะยื่นมือไปเปิดหน้าต่าง...
"อย่าเปิดหน้าต่าง หลี่เถ่าโถวชั้นล่างตายในบ้าน เน่าแล้ว..." ฉันพูดจบ ก็กัดแป้งทอดคำใหญ่...
ฉันอยากกลืนความคิดที่วุ่นวายเหล่านั้น พร้อมกับน้ำตา ลงไปในท้องให้หมด
แต่ท้องฉันก็คลื่นไส้ขึ้นมาอีก...
"แหวะ แหวะ..."