เช้าวันรุ่งขึ้น สามีทำอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว โจ๊กข้าวฟ่างร้อนๆ กับผักดองหัวไชเท้าชิ้นเล็กๆ และแป้งแผ่นจากเมื่อวาน
กินข้าวเช้าเสร็จ ฉันเดินทางมาถึงหมู่บ้านสุขสันต์อย่างคล่องแคล่ว งานวันแรกก็ราบรื่นดี ทำความสะอาด ทำอาหารกลางวัน หลี่ซูเจวียนให้ฉันทำผัดมันฝรั่งเส้น แป้งตอร์ติญ่า เธอกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่กินไปเพียงครึ่งแผ่น มันฝรั่งเส้นหนึ่งชามเล็ก…
บ่ายสองโมง หลี่ซูเจวียนเตรียมออกไปข้างนอก เธอยืนอยู่หน้ากระจก ในกระจกสะท้อนใบหน้าที่แต่งตัวเรียบร้อยมาก
หลี่ซูเจวียนวัยสี่สิบแปดปี เช้านี้สวมชุดเดรสผ้าไหมสีฟ้าหม่น คาดเข็มขัดแบบหลวมๆ ดูคล่องแคล่วและสบายๆ
ที่คอเสื้อเผยให้เห็นสร้อยคอไข่มุกแวววาวเส้นเล็กๆ สวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนขนสัตว์บางสีครีม ม้วนแขนเสื้อขึ้นถึงกลางแขน เผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องเรียวบาง...
เธอมองกระจก แล้วเสยผมที่ขมวดไปไว้หลังหู ฉันเห็นผมขาวอยู่สองสามเส้น...
"เสี่ยวหวัง เย็นนี้ฉันกินพริกหยวกสด กับหูฉลาม แล้วก็นึ่งมันเทศหนึ่งลูก..."
ใจฉันกระตุกวูบ: 'หูฉลาม? ฉันจะทำเป็นอะไรได้ล่ะ...'
"ในครัวมีสมุดเล่มเล็กๆ แขวนอยู่ที่ตู้เย็น เป็นของป้าลวี่ทิ้งไว้ เธอทำตามนั้นได้เลย"
น้ำเสียงของเธอยังคงช้าๆ เหมือนเดิม
"ได้ค่ะ!" ฉันเพิ่งตอบรับเสร็จ
เธอก็หยิบกระเป๋าถือสีน้ำตาลเข้มใบหนึ่ง แล้วเดินผลักประตูออกไป
ฉันเดินเข้าไปในครัว บนตู้เย็นมีสมุดบันทึกสีดำแขวนอยู่จริงๆ
ฉันเปิดสมุดเล่มนั้น เป็นเมนูอาหารประจำวัน เขียนขั้นตอนการตุ๋นหูฉลามไว้อย่างละเอียด
ฉันลองทำตามสมุดดูรอบหนึ่ง ที่จริงก็ไม่ได้ยากอะไร
เย็นวันนั้นตอนเจ็ดโมง ฉันกำลังจะเลิกงาน
"เสี่ยวหวัง รอเดี๋ยว" เสียงของหลี่ซูเจวียนดังมาจากด้านหลัง
ใจฉันกระตุกวูบ แล้วเธอจะไม่ให้ฉันทำงานต่อแล้วหรือ?
"เสี่ยวหวัง แคนตาลูปในครัวมีเยอะ เธอเก็บไว้สามลูก ที่เหลือเอาไปหมดเลย!"
"พี่หลี่ (หลี่ซูเจวียน) แคนตาลูปพวกนั้นยังสดๆ อยู่ พี่เก็บไว้กินเรื่อยๆ เถอะค่ะ!" ฉันพูดยืนอยู่ที่ประตู
"กินตอนสดๆ ดีกว่า ฉันมีสามลูกก็พอแล้ว เธอเอาไปเถอะ" พูดจบเธอก็เดินขึ้นบันไดไป
ฉันดีใจมาก นี่คือของที่นายหญิงให้ฉัน ฉันชอบกินแคนตาลูปที่สุด เขากินได้ครึ่งลูกต่อมื้อ ฉันกินได้สามลูกต่อมื้อ ปีนี้ยังไม่ทันได้ซื้อเลย "ขอบคุณพี่หลี่ค่ะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ" พูดจบฉันก็เดินเข้าไปในครัว
วันที่สาม หลิวเถี่ยจู้ส่งมะเขือเทศอินทรีย์มาอีกหนึ่งกล่อง ฉันถึงได้รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นคนขับรถประจำบ้านของตระกูลหลี่
ส่วนนายท่านทำอาชีพอะไร? เถี่ยจู้ไม่พูด ฉันก็ไม่ถาม แค่ทำงานของตัวเองให้ดีก็พอ
เวลาผ่านไปเร็วมาก เหมือนแป๊บเดียวก็ทำงานที่บ้านหลี่ซูเจวียนมาครึ่งเดือนแล้ว จากช่วงแรกที่ตื่นเต้นตกใจ ก็ค่อยๆ มั่นคงขึ้น งานบ้านในบ้านเธอฉันก็ชำนาญแล้ว แต่บ้านขนาด 500 ตารางเมตร มีเธอคนเดียว แล้วสามีของเธอทำไมไม่กลับมาล่ะ?
วันอาทิตย์ฉันหยุด ตอนออกไปซื้อกับข้าว เห็นเพื่อนบ้านหลายคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ปากทางเดิน
ฉันก็เดินเข้าไปร่วมวงด้วย "คุณตาหลี่ชั้นล่างเป็นอย่างไรบ้าง?" ฉันถามมาด้าเจี๊ยที่คุยเก่งที่สุด
มาด้าเจี๊ยพูดตรงไปตรงมา: "จะเป็นอย่างไรได้ อยู่ไปก็ทรมาน เพิ่งไปหาภรรยาแก่ของเขา..."
"เฮ้อ... ลูกชายสองคนที่ตาหลี่เลี้ยงมา ไม่เห็นแม้แต่เงาหน้าตา..." ป้าเฒ่าจางเม้มปาก "คนแก่ พอเงินหมดมือ ยังไม่เท่าสุนัขจรจัดเลย..."
"ถุยๆ..." ฉันถ่มน้ำลายสองครั้ง จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดใจ ขืนกลับไปนอนที่บ้านดีกว่า!
ฉันถือถุงกับข้าวขึ้นไปบนตึก แล้วไม่ลงมาอีกเลย
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือน วันนั้นฉันกำลังทำความสะอาดบ้านในวิลล่า บิดผ้าเช็ด แล้วตั้งใจเช็ดตู้อย่างพิถีพิถัน
"เปรี๊ยะ!" กล่องยาหนึ่งกล่องหล่นออกมา ฉันหยิบขึ้นมาดู ตกใจสุดขีด...