“ฝ่ายเสนาธิการรองทักทายครับ!”
“ฉันดีตรงไหน ไปดีกับตาทวดของแก!”
กัวไห่เทารองเสนาธิการของกองพลผสม พุ่งเป้ารถมาถึงกองร้อยสนับสนุนด้านหลังแห่งหนึ่งอย่างครืดคราด
ยามสองนายที่ป้อมยามเห็นคนมาก็รีบวันทยาวุธ แต่กลับโดนเตะคนละขา
“ผู้บังคับกองร้อยกับรองของพวกแกอยู่ไหน?”
“ครูฝึกกองร้อยของพวกแกตายห่างไปไหน?”
“สั่งเคลื่อนพลฉุกเฉินแล้ว ติดต่อใครไม่ได้เลยสักคน พวกแกมันกากจนไม่เหลือความเป็นทหารแล้ว!”
ยามทั้งสองก็ตกใจไม่ใช่เล่น เคลื่อนพลฉุกเฉินงั้นเหรอ ทำไมตัวเองถึงไม่ได้รับข่าวสักนิด?
กัวไห่เทาบุกเข้าเขตค่ายอย่างครืดคราด ทันทีที่มีนายทหารหมู่วิ่งมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วก็ตามคาด โดนตบเข้าที่แก้มเข้ม ๆ หนึ่งฟอง “ผู้บัญชาการของหน่วยพวกแกตายกันหมดแล้วเหรอ? ปิดมือถือก็ยังพอจะขออภัยได้ แต่ถึงโทรศัพท์ห้องเวรยามกลับไม่มีใครรับสักคน!”
เขาไม่รอช้าคว้านกหวีดขึ้นเป่าลั่น “รวมพลทุกคนทันที นำทหารทั้งหมดเคลื่อนไปยังเขตxxx แม้จะเหยียบคันเร่งจนควันแตก ก็ต้องไปถึงจุดหมายก่อนสว่างให้ได้!”
“รับทราบครับ รับทราบครับ!”
นายทหารหมู่รีบแบกรับภาระ สื่อสารคำสั่งของรองเสนาธิการต่อไป
เห็นเงารีบเร่งวิ่งวุ่นแน่นหนาในอาคารที่พัก กัวไห่เทาไม่เสียเวลาแม้แต่วินาที ขับรถมุ่งไปยังหน่วยถัดไปทันที
การเคลื่อนพลฉุกเฉินครั้งนี้มาเร็วเกินคาด หลายหน่วยเพราะผู้บัญชาการมีปัญหา คำสั่งส่งต่อไม่ได้ ทำให้เขาต้องวิ่งไล่ไปทีละหน่วยด้วยตัวเอง
......
อีกฟากหนึ่ง ในรถบัญชาการที่กำลังพุ่งทางไปยังจุดหมาย ซุนเฉวียนรองผู้ตรวจการของกองพลน้อยกำลังโทรเข้าห้องเวรของแต่ละหน่วยทีละสาย