“ไม่มีใครอยู่?”
ทหารรบพิเศษสองนายลาดตระเวนไปรอบหนึ่ง ไม่พบเป้าหมาย
เพียงจะถอนกำลัง ร่างดำก็พุ่งทิ้งตัวลงมาเสียก่อน
หลี่เจียเซิ่งลงพื้นพร้อมฟาดศีรษะคนหนึ่งจนหมดสติ ตามด้วยเตะเข้าหลังอีกคนจนลอยออกไป จากนั้นคว้ากระติกน้ำร้อนในห้องโขกใส่ศีรษะคนนั้นเต็มแรง
น้ำในกระติกอุ่น ๆ แต่เสียงโครมครามนั้นก็ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก พลิกตัวจะกระโดดลงจากชั้นสอง
หลี่เจียเซิ่งเห็นดังนั้นก็รีบไล่ตามออกไปทันที ถ้าแค่พวกนี้ก็จัดการไม่ได้ เขาคงเป็นผู้บังคับกองร้อยรบพิเศษโดยไม่มีความหมาย
แต่เพียงวินาทีที่ไล่ตามออกจากห้อง ข่งไหลที่ซุ่มซ้อนอยู่หน้าประตูก็พุ่งเข้าทำล้มเขาทันที
หนึ่งเทคนิคจับกุม กดอีกฝ่ายแช่มุมกำแพง เพียงจะหยิบรัดสายจับมือมัดหลัง
หลี่เจียเซิ่งเตะเท้าเข้าผนัง ใช้แรงสะท้อนชนหลังข่งไหลกระแทกกับราวบันได
“อ๊าก!”
ข่งไหลเจ็บจนร้องออกมา ตามด้วยขาทั้งสองถูกกวาด
จากนั้นถูกคว้าปกเสื้อกระชากกระแทกพื้นเต็มแรง
พร้อมเสียงซี้ดหนึ่งครั้ง มือทั้งสองของเขากลับถูกหลี่เจียเซิ่งมัดหลังเสียเอง
หลี่เจียเซิ่งฉีกป้ายแขนที่ไหล่ของเขาออกมา มองดูแล้วพึมพำ “เสือดาวอสุนีสินะ ฮึ ว่าแล้ว”
เขาเก็บปืนของข่งไหลจากพื้น เห็นว่าติดล็อกนิรภัยอยู่ จึงดึงซองกระสุนออกมาดูตามสัญชาตญาณ
พบว่าเป็นกระสุนจริงก็ใส่คืนทันที แล้วยกปืนเล็งไปยังไอ้คนที่วิ่งหนีไปแล้ว
เสียงต่อสู้เมื่อครู่ทำให้ฟ่านต้าเหล่ย ฟางหมิ่น และคนอื่น ๆ ในค่ายสังเกตเห็น