“มาแล้ว มาแล้ว!”
รถบัญชาการวิ่งมาหยุดนอกเต็นท์ ยังไม่ทันที่รถจะหยุดนิ่งดี ลวี่ฉงก็รีบกระชากประตูลงจากรถทันที
ซุนเฉวียนกับเหล่าฝ่ายบัญชาการของกองบัญชาการกองพลน้อยต่างเดินตามหลังเขามุ่งหน้าสู่เต็นท์
“ขอรายงาน!”
ด้านใน เว่ยซานเหอนั่งรออยู่แล้ว พร้อมชายหนุ่มอีกคนที่ยืนหลังหันให้พวกเขา
แต่พออีกฝ่ายหันมา ยิ้มและรับคำรายงานตอบกลับ ทุกคนก็ตัวแข็งค้าง
เว่ยซานเหอหน้าเคร่งเครียดแนะนำว่า “ฉินเฟิง ตอนนี้คือผู้อำนวยการฝ่ายฝึกและปฏิบัติการของกองทัพ การประเมินครั้งนี้เขาเป็นผู้บัญชาการ ผมเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์”
ฉินเฟิงเอ่ยว่า “ผู้บังคับการผู้เก่า นานไม่ได้เจอกันแล้วนะ”
เปลือกตาของลวี่ฉงกระตุกไม่หยุด มันแล้ว ทุกอย่างมันแล้วหมด
การฝึกหรือซ้อมรบทุกครั้งในอดีต แทบจะมีการแจ้งล่วงหน้าเสมอ
แม้แย่ที่สุดก็ต้องแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งถึงสองชั่วโมง กองบัญชาการกองพลน้อยจะได้รับข้อมูลแล้วส่งคำสั่งฉุกเฉินลงไป
ไม่เคยมีสักครั้งที่โดนจู่โจมอย่างครั้งนี้ ตั้งแต่บนลงล่างมืดแปดด้านไปหมด ยิ่งกว่านั้นคือการดึงฐานบัญชาการของหน่วยระดับล่างออกแบบเงียบ ๆ
ลวี่ฉงสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามให้ใจสงบที่สุดแล้วถามว่า “ฉินเฟิง นายเจ็บปวดจริง ๆ นะ เพิ่งเข้าตำแหน่งก็มามอบความประหลาดใจขนาดนี้ให้ผม”
ฉินเฟิงตอบเสียงเรียบว่า “หวังว่าอีกไม่นานมันจะไม่เปลี่ยนเป็นความสยองนะ”
ซุนเฉวียนได้ยินแค่นั้น ไฟในตัวก็พลันลุกขึ้นมา “ผู้อำนวยการฝ่ายฉิน นายก็ออกจากกองพลน้อยผสมมาเหมือนกัน ทำแบบนี้มันเกินไปเกินงาม! จัดการคนมาถล่มฐานบัญชาการระดับล่างของเรากลางดึก แถมยังสั่งเคลื่อนพลฉุกเฉินขึ้นมาอย่างกะทันหันอีก นี่มันตั้งใจจะให้เราเสียหน้าชัด ๆ”