หน้าส้วมหลุม
ชายหนุ่มสองคนหน้าแดงก่ำนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้น
ในมือถือซองเล่ออวิ่ยคนละซอง เคี้ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย
ซ่า... ซ่า...
ระหว่างนั้น ฉีเหมิ่งก็แลบลิ้นยาวหอบหายใจเหมือนหมาพันธุ์ปั๊กอยู่เป็นระยะ
เห็นได้ชัดว่ากินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง ปากแดงเป็นปื้นไปหมด
เขาถูกความเผ็ดเล่นงานจนทนไม่ไหว รีบวิ่งไปที่ก๊อกน้ำดื่มน้ำไปสองอึก
แต่ก็ยังเผ็ดจนตาแดง น้ำมูกกับน้ำลายไหลยืด
“ฉันนึกว่า” ฉีเหมิ่งพูดเหมือนลิ้นแข็ง “อีหยังเมื่อก่อนที่โรงเรียน มันไม่เผ็ดขนาดนี้นี่นา”
“นายดูผิดแล้ว นี่ไม่ใช่เล่ออวิ่ย แต่เป็นเล่อยิว”
พอฉินเฟิงทัก ฉีเหมิ่งถึงสังเกตเห็น
ของนี่มันของปลอมนี่หว่า
อีหยังก็มีของก๊อปด้วยเหรอ
เจอเรื่องแปลกใหม่จนแก่ตาย!
แต่ตอนนี้เขากลับสังเกตเห็น หลี่เจียเซิ่งนั่งยองกินแซ่บอีหลี
หน้าผากแค่มีเหงื่อออกนิดหน่อย ไม่ได้มีอาการเหมือนตัวเองเลย
“เฮ้ย นายกินเผ็ดเก่งขนาดนี้เลยเหรอ”
หลี่เจียเซิ่งหันกลับมา ปากเลอะพริกมันเป็นวง ถามอย่างอารมณ์ดี
“หา นี่เผ็ดมากเหรอ ฉันว่ากำลังดีนะ บ้านเรากินก๋วยเตี๋ยวใส่น้ำพริกเผาแบบจัดเต็ม ว่ากำลังดีเลย”
“รู้งี้วันแรกที่นายมา ฉันน่าจะใส่น้ำพริกเผาลงในก๋วยเตี๋ยวนายหน่อย ไม่ควรเติมน้ำส้ม”
ฉินเฟิงแขวะอยู่ข้าง ๆ อย่างสนุกสนาน กลับโดนหลี่เจียเซิ่งค้อนให้