"หลี่เจียเซิ่ง นายหมายความว่ายังไง?" ฉินเฟิงจ้องหลี่เจียเซิ่งอย่างเย็นชา
แต่ตอนนี้หลี่เจียเซิ่งทำท่าไม่สนใจใยดี เต็มไปด้วยความหยิ่งยโส
"ก็ตรงตามตัวอักษรนั่นแหละ! นายมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนพวกเรา ถ้าไม่ได้ธงแดงหมุนเวียน นายจะรับผิดชอบไหม?"
"ยังไม่ได้ลองเลย แล้วรู้ได้ไงว่าจะไม่ได้?"
"นี่ต้องลองด้วยเหรอ? ดูพวกบ้านนอกกะล่อนในหมวดเราสิ ไอ้พวกโง่เง่า จะเอามาได้ยังไง!"
เชี่ย!
ใครโง่เง่าวะ?
แกนั่นแหละโง่เง่า ทั้งบ้านแกก็โง่เง่า!
คำพูดของหลี่เจียเซิ่งจุดไฟโกรธให้ทุกคนในหมวดทันที
"หลี่เจียเซิ่ง นายพูดอะไรส่งกลิ่นเหม็นเน่า?"
"ตัวนายเองแหละบ้านนอกกะล่อน อย่าดึงพวกเราเข้าไปเกี่ยว เราไม่เหมือนกัน!"
"แต่ละคนมีสถานการณ์ไม่เหมือนกัน... เชี่ย เผลอร้องออกมาได้ไง!"
"แม่ง ฉันก็ร้องออกมาเหมือนกัน! หลี่เจียเซิ่ง หมวดสี่เรามีแต่นายนั่นแหละสมองกลวง อวดรวยทุกวัน ไอ้โง่ที่สุดก็คือนาย!"
เปลือกตาหลี่เจียเซิ่งกระตุกสองที!
แต่ยังปากแข็งส่งเสียงเย็นชา: "ฉันก็แค่เปรียบเทียบเท่านั้นแหละ พวกหัวผักกาดอย่างพวกนาย จะเอาอะไรไปสู้กับหมวดอื่น?"
"ที่ฉินเฟิงทำ ก็คือทำร้ายคนอื่นโดยไม่เกิดประโยชน์อะไรกับตัวเอง แถมยังทำร้ายพวกเราทุกคน!"
"ที่ฉันพูดนี่ ไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว!"
ได้ยินแบบนี้ ฉีเหมิ่งก็ไม่พอใจเป็นคนแรก พลางด่าพลางทุบฟูก