"ใช่ เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความผิดหัวหน้า พวกเราสมัครใจกันทั้งนั้น!"
เสียงตอบเป็นเสียงเดียวกันของพวกทหารใหม่หมวดสี่ ทำเอาครูฝึกกองร้อยถึงกับอึ้งไปเลย
เขาหันกลับไปมอง เหล่าทหารเก่าที่อยู่ข้างหลังก็พากันงงไปหมด
เกือบจะคิดว่าหูตัวเองฝาด
ส่วนพวกที่รอดูจ้าวเผิงเฟยขายหน้า ยิ่งนั่งไม่ติดเก้าอี้
หยางไคเฟิง หัวหน้าหมวดหนึ่ง จับทหารคนหนึ่งมาแล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"ถามหน่อย หัวหน้าพวกนายข่มขู่พวกนายรึเปล่า? ที่พูดเมื่อกี้คงไม่ใช่ความจริง ใช่ไหม?"
เฉินซานสี่รีบส่ายหน้า "หัวหน้า ท่านพูดอะไรน่ะ? พวกเราตื่นเช้า กันเองจริง ๆ ไม่เกี่ยวกับหัวหน้าสักหน่อย!"
"พวกเรามาเป็นทหารให้กองทัพ ไม่ได้มาเป็นทหารให้หัวหน้า ต้องรู้จักรับผิดชอบตัวเองสิ!"
"ใช่ครับครูฝึก จริง ๆ แล้วพวกเราตั้งใจจะตื่นตีสามมาฝึกตั้งแต่แรก แต่หัวหน้ากลัวพวกเราพักผ่อนไม่พอ เลยบังคับให้พวกเรานอนถึงตีสี่กว่า!"
"ครูฝึก อย่าเข้าใจผิดคนดี ๆ เลยนะครับ..."
ฟังดูสิ!
ฟังที่พวกเขาพูดกัน!
ปี้หย่วนเป็นนายทหารฝ่ายธุรการมาหลายปี
ไม่เคยเจอทหารใหม่ที่มีจิตสำนึกสูงส่งขนาดนี้
แถมไม่ใช่แค่คนสองคน แต่ทั้งหมวดมีจิตสำนึกสูงส่งบ้า ๆ แบบนี้!
ถ้าทหารทุกหมวดมีจิตสำนึกแบบนี้ เขาคนที่ดูแลงานด้านความคิด คงยิ้มจนตื่นกลางดึกแน่
แต่พวกหัวหน้าหมวดทหารเก่าทั้งหลาย ตอนนี้หน้าตาเหมือนกินขี้เข้าไปยังไงยังงั้น