"เชี่ย มัดเป้ยังไงวะเนี่ย ของเราทำไมยิ่งมัดยิ่งหลุด"
ในห้องพักของหมวดสี่ ทหารใหม่กำลังง่วนอยู่กับการร้อยเชือกมัดเป้ ดูวุ่นวายสุด ๆ
ทุกคนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงไม่ใช้เป้สำเร็จ แล้วทำไมจะต้องมาเรียนมัดเป้ด้วย?
ความจริงแล้วหลายคนไม่รู้เลยว่าการมัดเป้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของกองทัพเรามาแต่ไหนแต่ไร
ไม่ว่าจะฝึกกลางแจ้งหรือเดินทัพรบ ที่นอน ผ้าห่ม และสัมภาระบางอย่างก็ต้องพกพาไปด้วย
และสำหรับทหารใหม่แล้ว นี่คือวิชาฝึกที่โคตรห่ามาก
ทำไมน่ะเหรอ?
เพราะเมื่อไหร่ที่หน่วยฝึกเริ่มสอนเรื่องนี้ ก็ต้องเพิ่มความระวังให้มากขึ้น
ส่วนสาเหตุที่ต้องเพิ่มความระวัง พวกนายลองเดาดูนะ...
ตอนนี้ ฉินเฟิงก็มัดผ้าห่มเจ้ากรรมผืนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วตามวิธีที่จ้าวเผิงเฟยสอนเมื่อเช้า
สลับสามขวางสอง ดูแล้วสวยดีเหมือนลูกระเบิดทีเอ็นทียังไงไม่รู้
ก็แต่กะละมังเหลืองตรงท้ายเป้นี่สิที่ดูเกะกะพิกล เหมือนฝากระดองเต่าชัด ๆ
"โอ้ย หัวหน้ารอง ทำไมทำเสร็จเร็วจังเลยล่ะ?"
"สอนพวกหน่อยดิ เป้เราทำยังไงก็ไม่เป็นรูปสักที หลุดตลอดเลย"
"ของฉันก็ด้วย แค่แตะก็หลุดหมดแล้ว แบกไม่ได้เลย"
ฉินเฟิงกวาดตามองคร่าว ๆ ก็เห็นว่าเป้ที่แต่ละคนมัดนั้น อัปลักษณ์กันคนละสไตล์
ของฉีเหมิ่งเหมือนข้าวต้มมัด ของเฉินซานสีเหมือนก้อนเนื้อบด
ของไอ้หลี่เจียเซิ่งนี่เด่นชัดสุด คล้ายลายกระดองเต่าไม่มีผิด