“ฉินเฟิง นายดูสิ พวกนี้คือรุ่นบุกเบิกที่สร้างผลงานอันหาญกล้าให้กับกรมที่ 402 ของพวกเรา...”
“นี่คือประวัติอันภาคภูมิของกรมเรา ที่มีชัยชนะมาครั้งแล้วครั้งเล่า...”
“พอได้ดูพวกนี้แล้ว นายคงมีความรู้สึกในใจไม่น้อยเลยใช่ไหม...”
“ครับ ครูฝึกกองร้อย ผมเข้าใจแล้ว”
ฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์พลางพยักหน้ากับครูฝึกกองร้อยอย่างหนักแน่น
แต่ในใจนั้นสุดจะเอือมระอา
เพราะนี่เป็นครั้งที่สามในรอบครึ่งเดือนแล้วที่ครูฝึกกองร้อยพาเขามาเยี่ยมชมห้องเกียรติยศของกรม
ห้องเกียรติยศของหน่วยทหารคือสถานที่สำคัญสำหรับอบรมความรักชาติให้กับนายทหารและพลทหาร
ในนั้นจะจัดแสดงบุคคลผู้กล้าหาญ เรื่องราวของวีรชน และประวัติศาสตร์อันทรงเกียรติของหน่วยทหารนั้น...
ครั้งแรกที่มา ฉินเฟิงยังรู้สึกประทับใจและซาบซึ้งอยู่มาก
จากตัวหนังสือและภาพถ่ายเหล่านั้น เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงบทบาทอันยิ่งใหญ่ของหน่วยเก่าแก่นี้ในยุคสงคราม รวมถึงการพัฒนาและสืบทอดตลอดหลายปีที่ผ่านมา
แต่ครั้งที่สอง ฉินเฟิงก็ยังรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง
จนกระทั่งครั้งที่สาม ฉินเฟิงทั้งร่างกลายเป็นสภาพด้านชาไปแล้ว
เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมครูฝึกกองร้อยถึงต้องพาเขามาห้องเกียรติยศของกรมอยู่เรื่อย
เพราะยังไงซะ บางเรื่องแค่พูดครั้งเดียวก็พอแล้ว พูดซ้ำซากน่าเบื่อจะตายไป
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ครูฝึกกองร้อย ฉินเฟิงรู้สึกว่าตั้งแต่เสร็จพิธีรับเหรียญที่หอประชุมใหญ่ บรรยากาศในหน่วยฝึกทหารใหม่ทั้งหมดก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด