“แม่เจ้า เหนื่อยเขียวพ่อเลย!”
หมวดสี่ เหล่าทหารใหม่กลับถึงที่พักตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
บางคนยังไม่ทันถอดเครื่องสนาม ก็นอนแอ้งแม้งลงบนเตียงทันที
บางคนโยนผ้าห่มในมือลงบนเตียง แล้วปล่อยตัวทิ้งดิ่งเหมือนตกอย่างอิสระลงไปกอง
เมื่อกี๊นี้ ตอนตีหนึ่ง พวกเขาเพิ่งผ่านการรวมพลฉุกเฉินครั้งแรกในชีวิต
ผลลัพธ์น่ะเหรอ ก็เละเทะไม่เป็นท่าเลย
จากนั้น ผู้หมวดเลยสั่งลงโทษทุกคนให้วิ่งห้ากิโลฯ
กลางดึกดื่นถูกคนลากลงจากเตียง ใส่เครื่องสนามครบชุดวิ่งห้ากิโลฯ
ความรู้สึกนี้มันเฮงซวยแค่ไหน ใครเคยเจอใครก็รู้ดี
ถึงตอนนี้ยังไม่มีปืนพก แต่น้ำหนักแบกพวกนี้ก็ทำให้ทุกคนทุกข์ทรมานสุดจะทนแล้ว
แถมตอนวิ่ง ข้างหลังยังแบกของ เหงื่อระบายออกไม่ได้ นั่นยิ่งทำให้แย่เข้าไปใหญ่
บางคนถึงขั้นคิดไปเองตามประสา รูสึกว่าผ้าห่มซับเหงื่อแล้วยิ่งวิ่งยิ่งหนัก ราวกับหนักเป็นพันชั่ง
ฟื่ด~!
ทันใดนั้น เสียงเปิดกระป๋องก็ดังขึ้น
“เฮ้ย ตื่นแรงไปหน่อย เจอฉีเหมิ่งจริง ๆ เลย! แกเอาโค้กมาจากไหนวะ?”
“จิบให้ที จิบให้ที แค่จิบเดียวนะ!”
“ห้ามเอาปากแตะขวดนะเว้ย!”
โค้กของฉีเหมิ่ง เป็นรางวัลจากหัวหน้าที่ได้มาก่อนหน้านี้
แต่เขาไม่ยอมกินมาโดยตลอด เก็บซ่อนไว้ที่มุมตู้เสื้อผ้า
ตอนนี้วิ่งจนเหงื่อท่วม ถึงแม้จะไม่ใช่แบบเย็น แต่ก็ยังกินเข้าไปให้ชื่นใจได้มาก