"หัวหน้า คราวนี้เราคงหนีไม่รอดแล้ว..."
ศัตรูมีจำนวนมากเกินไป และยังกระจายตัวกันอยู่
ก่อนหน้านี้ ที่ฉินเฟิงรอดจากกระสุนมาได้อย่างหวุดหวิด ก็อาศัยฝนที่ตกลงมาและความมืดของกลางคืนช่วยพรางตัว
ตอนนี้ฝนหยุดแล้ว ฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าฉินเฟิงแบกจ้าวเผิงเฟยหนีขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็จะกลายเป็นเป้านิ่งทันที
หลบปืนหนึ่งหรือสองกระบอกก็สุดความสามารถแล้ว ปืนมากมายขนาดนี้ วิ่งออกไปก็มีแต่ตายสถานเดียว
เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิง ใบหน้าที่ซีดขาวของจ้าวเผิงเฟยก็เผยรอยขมขื่นออกมา
ดิ้นรนมานานขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็ยังหนีไม่รอด
"มี บุหรี่มั้ย?"
เสียงของจ้าวเผิงเฟยแหบแห้งราวกับกระดาษทราย ฟังแล้วทำให้คนฟังรู้สึกสะเทือนใจ
ในเวลาที่ต้องตายแน่ ๆ เช่นนี้ เขากลับรู้สึกปล่อยวางขึ้นมาบ้าง
แค่อยากได้สูบอีกสักครั้งสุดท้าย แล้วค่อยจากไปอย่างสงบ
"ผมเป็นทหารใหม่ จะเอาบุหรี่มาจากไหนได้ ไม่ผิดระเบียบเหรอ?"
ฉินเฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่น ทำให้จ้าวเผิงเฟยอดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้มออกมา
แต่เพราะความยึดติดในบุหรี่ ก็ยังทำให้เขาพูดออกมาจากความรู้สึกอีกประโยคหนึ่ง
"อยาก... สูดสุดท้าย สักครั้งจริง ๆ..."
"สูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพนะ"
"......"
จะตายอยู่แล้ว ยังจะเอาสุขภาพอะไรอีก?
ความง่วงงุนอย่างรุนแรงเข้าโจมตี หนังตาของจ้าวเผิงเฟยเริ่มปิดลงเรื่อย ๆ
แต่เขาก็ยังฝืนหันหน้าไป บีบเสียงแผ่วเบาออกมาจากไรฟัน
"ฉินเฟิง เราเจอกันที่ สุสานวีรชน..."
"ขอโทษนะหัวหน้า ที่มีจำกัด คราวนี้ยังไม่ถึงคิวคุณ!"
ฉินเฟิงยิ้มสดใสให้เขา ยื่นวิทยุสื่อสารเครื่องหนึ่งไว้ให้