จ้าวเผิงเฟยใช้แรงทั้งหมดยกก้อนหินขึ้น
แต่เพราะเสียเลือดมากเกินไป ร่างกายเลยลอยโหวงสุด ๆ
แม้แต่ภาพตรงหน้าก็ซ้อนกันไปหมด
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป อัดสุดแรงลงกลางหัวของเงานั้น
แต่เจอร์รันต์เป็นทหารรับจ้างมานานหลายปี ปฏิกิริยาไวมาก
พลิกตัวหลบไปด้านข้างพร้อมกับถีบเข้าที่แข้งของจ้าวเผิงเฟย
จ้าวเผิงเฟยขาสั่นอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็โดนถีบเข้าให้
ร่างเสียหลักทันที ล้มตึงลงกับพื้น
หัวเกือบฟาดเข้ากับหิน
“เชี่ย!”
เจอร์รันต์ลุกขึ้นจากพื้นอย่างเดือดจัด ดึงกิ่งไม้ที่ปักตาออกมา
เลือดพุ่งเป็นสาย เจ็บจนแทบขาดใจ กระทืบเท้าอยู่กับที่แล้วสบถว่า fuck!
จับเหยี่ยวมาทั้งชีวิต ดันมาโดนจิกตาซะนี่?
ไอ้นี่แกล้งสลบมาตลอด ก็เพื่อรอจังหวะสำคัญเล่นงานเขาสักที!
ตาหายไปข้างนึง ถ้าพลาดท่าขึ้นมา อาชีพทหารรับจ้างต่อจากนี้ก็คงจบเห่
ใครมันจะไปจ้างไอ้ตาเดียวมาเป็นลูกมือ?
“ไอ้เขียวซั่ม!”
เจอร์รันต์สบถคำด่าสุดคลาสสิกบ้านเกิด
ชูปืนกลมือในอ้อมแขน เล็งจะเก็บจ้าวเผิงเฟย
กับไอ้พวกซุ่มเงียบแบบงูนี่ เขาไม่กล้าเอาไว้ข้างกายอีกแล้ว
คราวนี้โดนกิ่งไม้ปักตา คราวหน้าอาจจะเป็นมีดปักคอหอยก็ได้!
เพราะงั้น มันต้องตาย!
จังหวะที่ลำกล้องของเจอร์รันต์เล็งมาที่จ้าวเผิงเฟย นิ้วกำลังจะลั่นไก