“บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ......”
“หมอ! หมอครับ! มีชีพจรแล้ว! มีชีพจรแล้ว! คลื่นสมองก็ตอบสนองแล้ว!”
“อะไรนะ? เดี๋ยว ๆ เป็นไปได้ยังไง?”
“ปาฏิหาริย์... นี่มันปาฏิหาริย์จริง ๆ!”
“เร็ว เร็ว เร็ว เตรียมช่วยเหลือ!”
ประตูห้องผ่าตัดถูกปิดลงอีกครั้ง ทุกคนที่เพิ่งได้รับข่าวร้ายต่างอึ้งงันไปหมด
หลี่เจียเซิ่งกับเฉินซานสี่และคนอื่น ๆ น้ำตาไหลอาบแก้มมาแล้ว ตอนนี้ไม่รู้จะเช็ดกลับยังไงดี
เก๋อจื้อหย่งกับชิวกั๋วไห่และพวกก็ทำหน้าเซ่อซ่าสุดจะบรรยาย โว้ยย เรื่องแบบนี้มันจะเล่นตลกกันได้จริงเหรอวะ?
จิตใจของเว่ยซานเหอตอนนี้ก็กระเพื่อมขึ้นลงเหมือนรถไฟเหาะ แต่ฐานะและตำแหน่งของเขาวางอยู่ตรงนั้น ก็ทำได้แค่ยิ้มขื่น ๆ อย่างช่วยไม่ได้
“ไม่ว่ายังไง ก็ยังเป็นความหวังเส้นเดียวอยู่ดี รอกันต่อเถอะ”
“ครับ ๆ”
ทุกคนได้แต่เก็บอารมณ์ของตัวเอง แล้วรอต่ออย่างใจเย็น
เว่ยซานเหอตั้งใจจะขอเสื้อคลุมคืนจากฉินเฟิง แต่ก็โดนปฏิเสธ
“ท่านผู้นำ ผมหนาว”
“......”
ก่อนหน้านี้ เว่ยซานเหอเห็นฉินเฟิงนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ สงสารกลัวเขาหนาวจึงถอดเครื่องแบบทหารมาห่มให้
แต่ไม่คิดว่าจะขอคืนไม่ได้ซะงั้น?
“งั้นก็... ห่มต่อไปเถอะ”
“ครับ”
ฉินเฟิงก็ไม่ได้อายเลยแม้แต่นิด
เพื่อความปลอดภัย ตราบใดที่จ้าวเผิงเฟยยังไม่พ้นขีดอันตราย เขาจะห่มมันต่อไป