แสงไฟในหอประชุมของกรมสว่างจ้า
แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่ศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม
หอประชุมกว้างใหญ่มาก จุคนได้ถึงสองพันกว่าที่นั่ง
ในเวลานี้ เหล่าทหารเก่าและนายทหารจากสิบสี่กองร้อย รวมถึงทหารใหม่ทั้งหมดจากหน่วยฝึกทหารใหม่ ต่างมาถึงกันพร้อมหน้า
ด้านหน้าสุดของหอประชุม มีโต๊ะวางเรียงเป็นแถว
ผู้ที่นั่งตรงกลางคือชายวัยห้าสิบกว่าปี บนบ่าประดับดาวรวงข้าวของนายพล
คนผู้นี้คือผู้บังคับบัญชากองทัพ เว่ยซานเหอ นั่นเอง
ตามปกติแล้ว ที่นั่งล้วนเป็นของผู้นำระดับสูง ระดับของชิวเหรินเจี๋ยคงได้แต่นั่งอยู่ด้านล่างเวที
แต่ในเวลานี้ เขากลับได้มาปรากฏตัวบนเวที พร้อมกับผู้บังคับการกองพลและผู้บังคับการกองพลน้อย
สำหรับเขาแล้ว นี่ช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะทะลักออกมา
"โอ้โห!" เฉินซานสีจ้องไปด้านหน้าสุด ลูกตาแทบถลน "ข้าราชการใหญ่ ๆ เยอะขนาดนี้เลย!"
ฉีเหมิ่งเองก็มองจนตะลึง "เมื่อก่อน ผมเคยเห็นแต่ภาพแบบนี้ในทีวี ไม่คิดเลยว่าจะได้มาร่วมด้วยตัวเองจริง ๆ!"
"ยังดีที่มาเป็นทหาร ไม่งั้นพวกเราหัวผักกาดพวกนี้ จะได้เจอภาพใหญ่โตแบบนี้ได้ไง?" หลี่เจียเซิ่งเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
แม้ว่าที่บ้านเขาจะร่ำรวย แม้ว่าเขาจะผ่านโลกมามาก
แต่สิ่งที่เคยเห็นที่ว่าใหญ่โต เมื่อเทียบกับงานวันนี้แล้ว มันห่างกันเหลือเกิน
เพราะเขารู้ดีว่า แค่ผู้นำระดับสูงที่นั่งอยู่หน้าสุดโบกมือเพียงครั้ง