หลังพิธีเชิดชูเกียรติสิ้นสุด การฝึกช่วงเช้าก็ดำเนินตามปกติ
หัวหน้าหน่วยต่าง ๆ เรียกร้องให้ทุกคนเรียนรู้จากฉินเฟิง พร้อมกับคิดหาวิธีกระตุ้นทหารใหม่ในหน่วยของตัวเอง
ถึงตอนนี้ ชื่อของฉินเฟิงจะเป็นที่รู้จักไปทั่วหน่วยฝึกทหารใหม่แล้ว
แต่การมีเขาอยู่กลับไม่ทำให้ใครรู้สึกท้อแท้ หมดหวัง หรือยอมแพ้
ตรงกันข้าม มันกลับเร่งเร้าความกระตือรือร้นในการฝึกของพวกทหารใหม่ให้เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ทำไมน่ะเหรอ?
ก็เพราะทุกคนมองเห็นเส้นทางความก้าวหน้าและพื้นที่ให้เติบโตไงล่ะ
ถึงพวกเขาจะเก่งกาจแบบฉินเฟิงไม่ได้ เป็นทั้งผู้ได้รับเกียรติคุณขั้น 1 และผู้พิทักษ์ประชาชน
แต่ในหน่วยทหารก็ยังมีโควตาเกียรติคุณขั้น 3 และขั้น 2 อีกมากมาย
ขอแค่ทำผลงานในการฝึกให้โดดเด่น ทำลายสถิติเดิม ๆ ที่มี
พวกเขาก็มีโอกาสได้รับเกียรติยศแบบนั้น อย่างน้อยสุดก็ได้ใบชมเชยมาเชยชม
และเกียรติยศพวกนี้ ไม่เพียงช่วยเปิดเส้นทางในกองทัพให้กว้างขึ้น ไปได้ไกลขึ้น
แม้กระทั่งตอนปลดประจำการ เงินชดเชยก็ยังได้มากกว่าคนอื่น
ทหารน่ะ ไม่เคยมีคำว่ายอมใคร
รางวัลที่หนึ่งทางวิชาการไม่เคยชัดเจน แต่รางวัลที่หนึ่งทางการต่อสู้เป็นที่ประจักษ์
คำว่า "แข่งขัน" เป็นหัวใจหลักเสมอมา
ลองคิดดูนะ ถ้านายสามารถทำผลงานได้เหนือกว่าผู้ได้รับเกียรติคุณขั้น 1 ในสนามฝึกได้ มันจะเจ๋งแค่ไหน?
ชั่วขณะนี้ ฉินเฟิงเป็นเหมือนตัวเร่งปฏิกิริยา ทำให้เปลวไฟเล็ก ๆ ที่เคยริบหรี่ลุกโหมขึ้นอย่างแรง
ภายในห้องทำงานของกองร้อย
เก๋อจื้อหย่งมองดูความกระตือรือร้นของทหารใหม่ที่พุ่งสูงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในสนามฝึก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
การแข่งขันที่ดีอย่างนี้ เป็นสิ่งที่เขาในฐานะผู้หมวดต้องการเห็นมากที่สุด
ตอนนั้นเอง ปี้หย่วนก็เดินเข้ามาจากด้านข้าง "กองร้อยทั้งหมดถูกกระตุ้นขึ้นมาแล้ว ทหารใหม่ที่เราฝึกออกมาปีนี้ รับรองว่าไม่ธรรมดาแน่!"
เก๋อจื้อหย่งยิ้มและพยักหน้า "ใช่ โชคดีที่มีไอ้หมอนั่น มันเป็นตัวอย่างที่ดีจริง ๆ"