ในภาพฉาย กำลังฉายรายการ 'รสชาติแดนมารดา'
เนื้อตุ๋นที่เดือดๆ กุ๊กๆ ก๊อกๆ นั่นทำเอาน้ำลายสอ
ราวกับจะได้กลิ่นหอมชวนเชื้อของเนื้อนั้นผ่านจอมาแล้ว
ในความเป็นจริง ฉินเฟิงถือถ้วยบะหมี่เนื้อตุ๋นอาจารย์คังที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ แล้วโบกมือเรียกหลี่เจียเซิ่งมาหา
หลี่เจียเซิ่งนั่งลงกับพื้น ส่ายหัวแรงๆ อย่างขัดขืน ท่าทีนั้นทรมานสุดขีด
รางวัลชมเชยแบบนี้ เขาไม่เอาเลยจริง ๆ!
แต่ในที่สุด เขาก็ยอมจำนนต่ออำนาจของฉินเฟิง!
ยิ่งอยู่ใกล้ กลิ่นหอมยิ่งฉุน ท้องก็ร้องยิ่งดัง
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนี่มันมีเวทมนตร์ในตัวเอง พอไม่ได้กินนานก็เป็นห่วงเป็นใจอยากกิน ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้เข้าไปใหญ่
แต่ที่จริงตรงนี้ หลายคนก็ฝืนหิว แล้วเบนความสนใจไปที่อย่างอื่น
ความจริงอยู่ด้วยกันมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่เคยเห็นเลยว่าใต้หน้ากากนั่น แท้จริงแล้วหน้าตาเป็นอย่างไร?
ขี้ริ้ว หล่อเนี้ยบ ธรรมดา หรือน่ากลัว ใครก็ไม่รู้?
ตอนนี้ฉินเฟิงถือบะหมี่ออกมา ถ้าจะกินก็ต้องดึงหน้ากากขึ้นหน่อยแน่
และเมื่อฉินเฟิงยกมือขึ้นเหนือคอ ท่าทีเหมือนกำลังจะถอดหน้ากาก ทุกคนเบิกตากว้างสุดชีวิต
อวี๋เนี่ยนอันที่นั่งอยู่ด้านหลังและเกือบจะหิวสลบ ยังเอียงตัวไปข้างหน้ายืดคออยากดูให้ชัด ใต้หน้ากากนั้น... ใช่หน้าของผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า?
แต่ในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นเอง หลาวฮุยในเต็นท์ศูนย์บัญชาการก็ตะโกนขึ้นมา
"ไป๋หยาง อาจารย์ตามหานาย"
"โอเค มาแล้ว"
พูดจบ ฉินเฟิงก็หยุดมือทันที แล้วส่งถ้วยบะหมี่นั้นให้หลี่เจียเซิ่ง
เขายิ้ม ทิ้งประโยคว่า "แล้วนายได้ใจไป" แล้วก็วิ่งไปทางเต็นท์
ทิ้งให้หลี่เจียเซิ่งนิ่งงัน และเหล่าคนทอดถอนใจ ทุบตัวเองเสียดายกันทั้งแก๊ง