"ปิดหน้าต่าง! ปิดหน้าต่าง! รีบปิดหน้าต่างเดี๋ยวนี้!"
พอกลับขึ้นรถ ฉินเฟิงก็รีบเร่งเฒ่าเทาให้ปิดหน้าต่างโดยเร็ว
เฒ่าเทาก็เตรียมพร้อมไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว รีบหมุนกระจกรถขึ้นให้ครบทุกบานอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก เสียงกระหน่ำดังปากปากก็กระแทกเข้าเต็มตัวรถ และรถก็เริ่มแกว่งเบา ๆ
ราวกับมีกระสุนขนาดเล็กพุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง ยิงใส่รถจากระยะไกล
ไม่ช้า ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสก็มืดครึ้มลงในพริบตา แสงส่ายไปมาของคนวุ่นวายในระยะไกลก็มองไม่เห็นแล้ว
พายุทราย ในหลาย ๆ ที่เรียกว่าลมดำ เพราะในสภาพอากาศสุดขั้วแบบนี้ ชีวิตจะขาดได้ทุกเมื่อ
"โธ่เว้ย!"
เฒ่าเทามองภายนอกที่กลายเป็นสีน้ำตาลดินไปทั้งหมด แม้แต่ทิศตะวันออกตะวันตกใต้เหนือก็แยกไม่ออก
เขากลืนน้ำลายเฮือก หันมามองฉินเฟิง "นายคิดยังไงมาทำฝึกความอยู่รอดแบบนี้? ลมแรงสุดถึง 13 ระดับ ความเร็วลมวินาที่ละ 37-41.4 เมตร มันจะมีคนตายนะ รู้ตัวไหม?"
"รู้"
"รู้แล้วยังทำแบบนี้?"
"ก็เพราะฉันผ่านมันมาแล้ว ฉันเลยอยากให้พวกเขาได้ผ่านบ้างสักครั้ง"
คำพูดนี้ทำให้เฒ่าเทาอึ้งไป
เขานึกถึงช่วงที่ภารกิจจบแล้ว ฉินเฟิงหายไปนั่น หรือว่าระหว่างทางที่หนีกลับมา เผลอเจอพายุทรายเข้า?
แต่ความจริงแล้ว ที่ฉินเฟิงบอกว่าผ่านมาไม่ใช่ครั้งนี้ แต่เป็นเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขาลอบเข้าประเทศเพื่อนบ้านคนเดียวครั้งแรก หลังจากปฏิบัติการตัดหัวผู้นำสำเร็จ
ครั้งนั้น เพื่อหนีการตามล่าของกองทัพศัตรู เขาถือศีรษะของเลสซิงเกอร์ไว้ และเจาะลึกเข้าไปในที่ที่ยากลำบาก น่ากลัว และมนุษย์อยู่ไม่ได้ที่สุด