“โฮ๊ะ!”
“เพิ่งผ่านมาไม่ถึงครึ่งเดือน พวกนี้พัฒนาไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”
ภายในห้องทำงาน หลงเทียนเหย่กำลังช่วยฉินเฟิงจัดระเบียบงานต่าง ๆ
ปริมาณงานเยอะเกินกว่าที่ฉินเฟิงจะรับมือคนเดียวไหว ดังนั้นหลงเทียนเหย่จึงสวมบทเป็นทั้งเลขานุการและเสมียน ซึ่งตัวเขาเองก็เพลิดเพลินกับบทนี้ไม่น้อย
ก็ในเมื่อไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมีโอกาสได้จับผิด ได้ตำหนิติเตียนเหล่าบุตรแห่งฟ้าทั้งหลายผ่านแฟ้มประวัติ
ในสายตาคนอื่น พวกเขาคือกำลังรบระดับแนวหน้า จุดสูงสุดของกองทัพบก แต่พอมาถึงมือฉินเฟิง ก็กลายเป็นแค่ “คนนั้นก็ยังไงไม่เลว” “คนนี่ก็โอเคนะ”
ฉินเฟิงรับสมุดผลการฝึกที่หลงเทียนเหย่ส่งให้มาดูแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ “ก็ถือว่าไม่เลว ฝ่าจากท้ายตารางพุ่งขึ้นมาอยู่กลาง ๆ ได้แล้ว ถ้าตั้งใจอีกหน่อย อาจลุยสู้กับกลุ่มหัวตารางของกองร้อยได้เลย”
หลงเทียนเหย่ทำหน้างง “ไม่จริงน่า ท่านผู้นำ? ผมดูประวัติการฝึกรายปีของพวกทหารคนนี้หมดแล้ว ก็ไม่ใช่พวกที่โดดเด่นอะไรมากนัก ตอนนี้คงเป็นขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว”
“โควตาแคมป์ฝึกมีแค่ 30 ที่ ผมว่าพวกเขาแม้แต่สิทธิ์เข้ารอบคัดเลือกยังไม่มีด้วยซ้ำ?”
ฉินเฟิงหยิบปากกาแดงขึ้นมา ขีดเน้นชื่อของคนกลุ่มนี้ไว้อย่างชัดเจน “คอยเฝ้าดูเป็นพิเศษได้ คนที่ฝ่าจากท้ายตารางสู้จนขึ้นมาถึงกลาง ๆ ได้ ล้วนเป็นพวกใจสู้ ศักยภาพของพวกเขา ยังบีบเอามาได้อีก”
หลงเทียนเหย่ยักไหล่ รู้สึกว่าเรื่องนี้ยากเหลือเกิน
ก็ในสายตาเขา ศักยภาพของหลายคนถูกบีบเอามาจนหมดแล้ว
แต่เมื่อท่านผู้นำสั่งให้เฝ้าดูเป็นพิเศษ ก็เฝ้าดูเป็นพิเศษก็แล้วกัน
ฉินเฟิงวงกลมชื่อคนลักษณะนี้ไว้หลายคน ล้วนเป็นพวกที่ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะ อยู่ในจำพวกม้ามืด
เขาสั่งให้หลงเทียนเหย่จดรายชื่อคนเหล่านี้ลงตาราง แล้วสั่งให้จวงผิงไปยืมกล้องมาหนึ่งตัว