รถจิ๊ปค่อย ๆ ขับลัดเลาะขึ้นไปตามถนนบนภูเขา
ไม่นานก็ปรากฏป้ายเขตหวงห้านทหารขึ้นริมถนน
แต่ฝ่าเชียนที่อยู่บนพวงมาลัยไม่สนใจ พาถานเสี่ยวเชียนขับตรงเข้าไป
ไม่นานก็เจอประตูเหล็กขนาดใหญ่ หน้าประตูมีทหารยามติดอาวุธยืนเฝ้าอยู่สองนาย
ข้าง ๆ มีป้อมยาม ข้างในก็มีเจ้าหน้าที่ประจำการนั่งอยู่
แต่นี่ไม่ใช่ประตูหลักของหน่วยเหลยเป้า แค่ป้อมยามด่านแรกเท่านั้น เข้าไปแล้วจึงจะเห็นหน้าประตูจริง ๆ
"อยู่ที่นี่ใช่ไหม"
"คงงั้นมั้ง"
ฝ่าเชียนเลื่อนกระจกรถลง ยื่นบัตรให้ทหารยามที่เดินเข้ามา
"สวัสดีครับ ผมฝ่าเชียนจากตำรวจติดอาวุธเมืองเยียนจิง นี่คือบัตรของผม"
"ส่วนคนนี้คือคู่หมั้นของผม หัวหน้าหน่วยหนึ่งในเขตรบตะวันออกเฉียงใต้ ถานเสี่ยวเชียน"
ทหารยามตรวจบัตรของทั้งคู่อย่างเอาจริงจัง ใต้บัตรไม่ได้ระบุข้อมูลหน่วยโดยเฉพาะ แต่เป็นตัวเลขชุดหนึ่ง
กรณีแบบนี้ มักหมายถึงหน่วยพิเศษ รหัสหน่วยของเหลยเป่าก็เป็นตัวเลขชุดหนึ่งเช่นกัน
แปลว่า คนตรงหน้าสองคนนี้ น่าจะเป็นเพื่อนร่วมอาชีพกับพวกเขา
"สวัสดีทั้งสองสหายครับ มีธุระอะไรหรือครับ"
"เรามาหาฉินเฟิง ฉินผู้ตรวจการ ได้ยินว่าเขาอยู่ที่นี่"
"ฉินผู้ตรวจการ?"
ทหารยามงงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ที่พูดคือ ผู้อำนวยการฉินแห่งกองฝึกประสานงานของกองทัพใช่ไหมครับ"
ฝ่าเชียนตกใจเล็กน้อย "ผู้อำนวยการ? ฉินเฟิงเป็นผู้อำนวยการแล้วเหรอ"
ถานเสี่ยวเชียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเบา ๆ ว่า "งั้นคงเป็นระดับกองพลเต็ม อีกไม่กี่ก้าวก็พลตรีแล้ว"
ในใจฝ่าเชียนสบถยาวเลย เลยเข้าใจแล้วว่าทำไมบรรดาผู้กล้าทุกฝ่ายถึงยอมทำหัวให้แหลมเพื่อเข้าฟาร์ม