"เออ ฉันเองน่ะ เหลย"
"เหลยคนไหน?"
"เหลยไข่เหวินไง เธอว่าเหลยคนไหนล่ะ"
ในห้องทำการ เหลยไข่เหวินแหกขาพาดโต๊ะทำงาน ถือโทรศัพท์ในมือยิ้มแฉ่งโทรหาเพื่อนร่วมราชการคนเก่าไปสานสัมพันธ์ทีละคน
"อยากชวนไปกินข้าวน่ะ แค่สานสัมพันธ์ล้วนๆ จริงๆ ไม่มีอย่างอื่นแน่นอน"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ถามว่าช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่เหรอ? จะยุ่งอะไรได้อีก ก็เต็มกำลังฝึกเตรียมการแข่งขันทหารรบพิเศษทั่วประเทศสิ ฝูงเหลยเป้าของเราตั้งเป้าจะคว้าที่หนึ่งมาครอง"
"บอกเรื่องหนึ่งนะ ห้ามเล่าให้ใครฟังเด็ดขาด ที่นี่เราร่วมกับโรงถ่ายปาอีเตรียมจะสร้างภาพยนตร์แนวทหาร ใช่ๆ ถูกแล้ว... ตั้งใจให้ได้ระดับคลาสสิกอย่างเรื่องหน่วยรบพิเศษจู่โจมนั่นแหละ"
"อะไรนะ ชวนเธอด้วยคนหนึ่ง? ไม่ได้ๆ โควตาของเรามีจำกัดนะ จะชวนใครก็ชวนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันพูดก็ไม่นับหรอกน่า"
"จะสนับสนุนเงินทุนบ้าง? นี่มันทำไม่ได้นะ ไม่ใช่บังคับให้ฉันทำผิดกฎกันเหรอ เบื้องบนเข้มงวดมากเลย"
"ได้ได้ได้ เราเป็นเพื่อนร่วมราชการ เพื่อนร่วมรุ่นกัน ฉันเองก็คุ้นเคยกับเจ้าตัวรับผิดชอบโครงการอยู่ เดี๋ยวช่วยถามให้ สำเร็จหรือไม่สำเร็จอย่าโทษฉันนะ"
"รู้ๆ รู้แล้วว่าเธอชอบดูหนัง ว่างๆ ออกมาดื่มเหล้าด้วยกันบ้างนะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน..."
วางสายแล้ว เหลยไข่เหวินจิบน้ำแก้วหนึ่ง คลายคอ
จากนั้นก็เขียนตัวเลขชุดหนึ่งลงสมุด คนนั้นบริจาคสองแสนหยวน
ชื่อและจำนวนเงินบริจาคแบบนี้ ในสมุดเขียนต่อกันยาวเป็นแถวแน่นขนัด
กระทั่งยังแยกหมายเหตุเอาไว้ตามแต่ละเขตรบ แต่ละหน่วยงาน เห็นได้ชัดว่าเหลยไข่เหวินมีสายสัมพันธ์กว้างขวางแค่ไหน
แถมในนี้ยังมีชื่อของหม่านสงจื้อจากฝ่ายน้ำเงินแหล่งทุ่งหญ้าด้วย อีกฝ่ายเตรียมจัดสรรเงินให้อย่างใหญ่โตถึงห้าแสนหยวน หวังเพียงให้ตอนถ่ายทำบนทุ่งหญ้า ได้เปล่งประกายความเก่งกาจของฝ่ายน้ำเงินมืออาชีพของพวกเขาสักหน่อย