"แจกมือถือแล้ว!"
จ้าวเผิงเฟยพูดประโยคเดียว เหล่าทหารใหม่หมวดสี่ก็ตื่นเต้นเดินเข้ามาล้อมทันที
แต่ละคนทำท่าลูบมือเหมือนแมลงวัน ดูยังไงก็รอจนแทบใจจะขาดแล้ว
แต่จ้าวเผิงเฟยไม่ได้แจกมือถือทันที เขายกมือทำท่าว่าให้รอก่อน
"ขอย้ำกฎระเบียบของหน่วยนิดหน่อย สามารถโทรหาพ่อแม่ หาข้อมูล หรือจะเล่นเกมเล็กๆ ผ่อนคลายหน่อยก็ได้"
"แต่ว่า ห้ามส่งภาพที่เป็นความลับออกไปข้างนอกเด็ดขาด ห้ามโพสต์ในโมเมนต์ ห้ามเข้าเว็บไม่ดี และห้ามเล่นพนันออนไลน์ยิ่งกว่า..."
"โอเคๆ รู้แล้ว รู้แล้ว!"
ทหารใหม่ทุกคนรีบผงกหัวในใจ
หวังให้จ้าวเผิงเฟยเลิกพล่ามสักที รีบเอามือถือมาแจกเถอะ
พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ในค่ายทหารอะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ แค่คิดด้วยปลายเท้ายังรู้เลย
"สุดท้ายนี้ ขอพูดอีกเรื่อง!"
ทุกคนเริ่มเซ็งนิดๆ
จะจบไหมเนี่ย?
แม้แต่ฉินเฟิงยังรู้สึกว่าวันนี้หัวหน้าชักพูดมากไปหน่อย
ปกติจ้าวเผิงเฟยทำงานเฉียบขาด พูดก็กระชับรวดเร็ว แต่วันนี้เหมือนกลายเป็นยายแก่บ่น?
จ้าวเผิงเฟยรู้ว่าทุกคนเริ่มรำคาญ แต่ก็ยังใจเย็นเตือนทุกคน
"เดี๋ยวโทรกลับบ้าน อย่าบ่นกับพ่อแม่ว่าค่ายทหารลำบากแค่ไหน แล้วก็อย่าแสดงอารมณ์ลบใดๆ ทั้งนั้น"
"ทำไมล่ะครับ?" มีคนถามอย่างไม่เข้าใจ
หลายคนก็สงสัยเหมือนกัน
ให้พ่อแม่รู้สภาพจริงๆ ในค่ายทหารแล้วมันมีปัญหาอะไร?
ไม่ได้ไปบ่นกับคนนอกเสียหน่อย จะเป็นไรไป?
แต่ฉินเฟิงรู้ดีว่าที่ทำแบบนี้เพราะอะไร
ทหารใหม่เพิ่งเข้าค่าย ตอนนี้เป็นช่วงที่พ่อแม่ทหารเป็นห่วงที่สุด
ห่างกันตั้งพันลี้ แล้วก็ไม่รู้สถานการณ์ของลูกชายในค่ายทหารทันการณ์
ดังนั้น พ่อแม่เลยคิดมากง่าย กลัวลูกจะโดนรังแกในค่าย
เวลาแบบนี้ บางทีคุณอาจแค่บ่นไปเรื่อยเปื่อย แต่อาจทำให้พ่อแม่กินไม่ได้นอนไม่หลับไปทั้งอาทิตย์