เลือกทั้งหมด, ลบ!
เลือกทั้งหมด, ลบ!
เลือกทั้งหมดอีก, ลบต่อไป!
ฉินเฟิงใช้เวลาสิบนาทีเต็มกว่าจะลบข้อความสั้นและข้อความเสียงที่ทำให้หัวใจเต้นตุบ ๆ ได้จนหมด
เขาเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ดีนะที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครตามมาหาได้
ไม่งั้นคงโดนถือมีดอีโต้ตามมาฟันแน่ ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉินเฟิงก็ยังยืนกรานความคิดเดิม
ทะลุมิติมาทั้งที ถ้าจิตใจยังเต็มไปด้วยเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เด็ก ๆ ก็ดูไร้สาระเกินไปหน่อย
ออกศึกรับใช้ชาติ สร้างผลงานและเกียรติยศ คือเป้าหมายสูงสุดของชีวิตฉินเฟิงในชาตินี้
เขาเปิดวีแชทอีกครั้ง ภายในถูกเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยม
คนที่ต้องลบและบล็อกก็จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว
ตอนนี้ ฉินเฟิงเปิดแชทที่มีรูปโปรไฟล์เป็นดอกโบตั๋น ชื่อในวีแชทว่า "เมฆบางลมพัดเบา"
นั่นคือวีแชทของแม่โจวเหมย
ไม่รู้ทำไมนะ เวลาบอกว่าจะโทรหาพ่อแม่ คนส่วนใหญ่มักจะโทรหาแม่ก่อนเสมอ
แม้แต่กลับถึงบ้านเจอพ่อ คำถามแรกก็ยังถามว่า แม่ไปไหน
ในโลกนี้ พ่อแม่ของฉินเฟิงก็เหมือนกับโลกสีน้ำเงิน คือเป็นพนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ๆ
ชีวิตก็ไม่ต่างจากครอบครัวทั่วไปส่วนใหญ่ กินข้าววันละสามมื้อ ใช้ชีวิตสมถะตามปกติ
คำขอวิดีโอส่งไปได้ไม่นานก็มีคนรับสาย
แต่ภาพที่ปรากฏไม่ใช่แม่โจวเหมย แต่เป็นใบหน้ากลมใหญ่ที่ขมวดคิ้ว
กับรูจมูกดำ ๆ สองรูที่แทบจะยื่นเข้ามาชนกล้อง
"ว่าไง?"
ใบหน้ากลมใหญ่ขยับถอยออกไปเล็กน้อย
ฉินเฟิงถึงได้เห็นว่าคนถือโทรศัพท์คือพ่อฉินอ้ายหมิง
ฉินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามออกไปตามสัญชาตญาณว่า "พ่อครับ แม่อยู่ไหน?"
ฉินอ้ายหมิงเงยหน้ามองไปข้างหน้า แล้วถามอย่างไม่ค่อยพอใจว่า "จะเรียกแม่ทำไม? นี่นายเป็นทหารอยู่ไม่ใช่เหรอ เล่นโทรศัพท์ได้ไง?"
ฉินเฟิงตอบอย่างเขิน ๆ ว่า "วันนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ครับ เช้าหน่วยทหารถึงแจกโทรศัพท์"
"อ้อ ๆ ๆ...."
ภาพในกล้องสั่นไปมาอยู่ตลอด ดูเหมือนจะเล็งไม่ถูกหน้าบึ้งของพ่อสักที
นี่คือปัญหาเวลาคนวัยกลางคนวิดีโอคอล มักจะหาตำแหน่งกล้องไม่เจอ