"อ๊าก... เจ็บนะ หลี่เจียเซิ่ง นายทำให้ฉันเจ็บ เบาหน่อย เบากว่านี้อีก!"
"ขอโทษ ขอโทษ ตอนนี้ ยังเจ็บอยู่ไหม"
"ไม่เจ็บแล้ว ไม่เจ็บสักนิดเลย ต่อไปถ้าฉันบาดเจ็บ ฉันจะให้นายช่วยทายาแก้ฟกช้ำให้ตลอดเลย ดีไหม"
"ดี~!"
"งั้นเราเกี่ยวก้อยกันนะ เกี่ยวก้อยสัญญา ห้ามเปลี่ยนไปอีก 100 ปี..."
ในห้องพัก กลิ่นฟีโรโมนชายหนุ่มทำให้บรรยากาศค่อย ๆ คลุมเครือขึ้นเรื่อย ๆ
มองดูหลี่เจียเซิ่งที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น กำลังทาน้ำมันดอกคำฝอยให้ฉีเหมิ่ง เหล่าทหารใหม่หมวดสี่ต่างพากันยิ้มแบบคุณป้าที่เอ็นดู
และยังใช้จินตนาการส่วนตัว ใส่บทสนทนาจิ้น ๆ ฟิน ๆ ลงไปในภาพนั้น
ตอนนี้ หลี่เจียเซิ่งกำลังช่วยฉีเหมิ่งจัดการบาดแผลที่หน้าอกอย่างพิถีพิถัน
ตรงนี้เป็นจุดที่ฉีเหมิ่งบาดเจ็บหนักที่สุดบนร่างกาย
น้ำมันดอกคำฝอยเย็นเฉียบที่ถูกทาลงบนรอยฟกช้ำ ทำให้ฉีเหมิ่งเจ็บจนต้องหลับตา กัดฟันแน่น
แต่ความเจ็บแสบร้อนผ่าว ก็ยังทำให้เขาเผลอส่งเสียงสั่น "อ้า" ออกมาจากลำคอ
"โอ้โหย~~"
เห็นภาพนี้ รอยยิ้มที่ลุ่มหลงของทุกคนก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
ฉินเฟิงรู้สึกขนลุกขนพองไปทั้งตัว
คิดในใจว่า นี่พวกนายอ่านนิยายวายแนวหญิงเยอะเกินไปแล้วหรือไง
ภาพที่เต็มไปด้วยบรรยากาศวายแบบนี้ พวกนายยังดูกันได้อย่างออกรสออกชาติ
เกือบจะหยิบเมล็ดทานตะวันออกมากินไปพลางดูไปพลางแล้ว!
เมื่อครู่ จ้าวเผิงเฟยต้องการให้ทั้งสองคนเข้าใจความหมายของมิตรภาพระหว่างเพื่อนทหารและความรักของเพื่อนทหารอย่างลึกซึ้ง
ดังนั้น จึงให้ฉีเหมิ่งถอดเสื้อ เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว
แล้วให้หลี่เจียเซิ่งมาช่วยทาน้ำมันดอกคำฝอยให้
และยังต้องบีบนวดอย่างละเอียด
ช่วยให้ฉีเหมิ่งขยี้รอยเลือดให้กระจายตัว ทำให้ฤทธิ์ของน้ำมันดอกคำฝอยออกมาเต็มที่