"ไม่เจอกันตั้งนาน ไม่เจอกันตั้งนานเลย!"
"นายพันเอกซุน ไม่คิดว่ารอบนี้นายจะมาด้วยนะ?"
"โหล่วหง ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าจะได้เจอพวกนายที่นี่?"
"นั่งๆ นั่งๆ นั่งด้วยกัน......"
ในหอประชุมของฝ่ายอำนวยการที่ฐานฝึกซานเจี้ย มณฑลเฮย ตอนนี้คนแน่นจนแทบหาที่ยืนไม่มี
การแข่งขันทหารรบพิเศษระดับประเทศจัดขึ้นทุกสองปี เป็นการแข่งขันที่มีอิทธิพลมากที่สุดในวงการรบพิเศษภายในประเทศ ไม่มีอะไรหน้าไหนจะมาแทนที่ได้
ทุกครั้งที่จัดขึ้น จะมีหัวกะทิด้านลาดตระเวนจากแต่ละแถบรบ และผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทหารยานเกราะ มาเยี่ยมชมและศึกษา
เพราะคำว่า "หน่วยรบพิเศษ" สี่คำนี้ มีอิทธิพลต่อทั่วทั้งโลกมาโดยตลอด
การได้เห็นสมรภูมิของสมบัติลูกรักจากแต่ละแถบรบปะทะกันในสังเวียน โดยเฉพาะการปะทะที่เป็นประสบการณ์รบล้วน ๆ แบบนี้ ช่างฟาดฟันใจเหลือเกิน
ขณะนี้ในหอประชุมมีนายทหารมารวมตัวกันเยอะแล้ว คนที่รู้จักกันอยู่แล้วก็เริ่มสนทนากันอย่างครึกครื้น
"ได้ยินไหม สองปีที่ผ่านมาแต่ละแถบรบต่างก็จัดตั้งหมวดปฏิบัติการพิเศษและกองร้อยรบพิเศษกันหลายหน่วย ว่ากันว่าได้ผลเด่นชัดเลยนะ?"
"เอ๊ะหรือ ก็สำเร็จแค่ไม่กี่หน่วยเท่านั้น ส่วนใหญ่คือเทเงินลงไปเปล่า ๆ ไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไรเลย"
"จะเป็นไปได้อย่างไร? ถ้าเปลี่ยนกองลาดตระเวนเป็นหน่วยรบพิเศษ ความสามารถด้านลาดตระเวนแทรกซึมช่วงต้นต้องก้าวกระโดดขึ้นสิ?"
"นายรู้อะไร ทหารรบพิเศษต้องคัดตัวออกจากเหล่าทหารเบ้อเร่อทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าจะเทเงินก็สร้างออกมาได้ อีกอย่าง หลายกองทัพปกติก็แค่ทำหน้าตาให้ดูดี ไม่มีเหล็กในก็เอาอยู่ที่จะรับงานชิ้นใหญ่"