“หิวน้ำไหม?”
“หิวสิ”
“นี่ ดื่มน้ำอัดลมซะ”
“ฉันไขไม่ออกอ่ะ”
“ให้ฉันทำ”
“พี่เก่งจังเลย~”
หยวนเฟิงในชั่วชีวิตนี้ ถูกกระตุกให้อยากหาต้นไม้สักต้นมาแขวนคอตัวเองเป็นครั้งแรก
ซ้ายมือคู่รักหนึ่งคู่ ขวามือคู่รักอีกหนึ่งคู่
คนหนึ่งแรงพอฉีกอ่างล้างหน้าด้วยมือเปล่า ฟันอิฐด้วยฝ่ามือเปล่า ฆ่าศัตรูโดยไม่กะพริบตา แต่กลับไขฝาขวดไม่ออก
อีกคนเป็นผู้บังคับหน่วยรบพิเศษหญิงหน่วยเดียวในประเทศ แต่ตัวเองหั่นผลไม้ไม่เป็น ต้องมีคนป้อน
จริง ๆ แล้วตอนคนอึดอัด มันอยากหัวเราะจริง ๆ!
ฮ่า ๆ ๆ นี่แหละคือความรัก!
หยวนเฟิงกลัวจะโดนสองฝ่ายซ้ายขวากระทบจนตามไม่ทัน เลยแกะมือเทียมออกมา แล้วแกล้งทำเป็นหยิบไขควงเล็ก ๆ ขึ้นมาทำการบำรุงรักษา
“เฮียหยวน แกะมือออกมาทำไม?” เก๋อจื้อหย่งเห็นเขาเล่นมือตัวเองอยู่ก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“เรื่องของแก ไปดื่มน้ำของแกไป!”
“ขอยืมมือนี่ดูหน่อยได้ไหม?”
ฟางฉินสนใจโครงสร้างกลไกพวกนี้อยู่พอสมควร
โดยเฉพาะของหยวนเฟิง ที่ยังประกอบเข้ากับอาวุธผลิตในประเทศได้หลายชนิดแบบโมดูลาร์
หยวนเฟิงขมวดตาแทบกระตุก: “ไม่ได้ ไปกินแอปเปิลของแกไป!”
ฟางฉินขยี้ตาใหญ่: “ขี้เหนียวจริง ๆ ก็ไม่ได้เอาไปฟรี ๆ สักหน่อย”
“มือตัวเองไม่มีเหรอ?”
“ก็ไม่มีแบบของนายนี่นา!”
“งั้นพรุ่งนี้ถ้าแกบาดเจ็บ ฉันเอาชุดนี้ไปคืนแกนะ?”
“......”
เก๋อจื้อหย่งกับฟางฉินมองหน้ากันคนละแวบ
ไม่มีใครพูดอะไร แต่จากสายตาและท่าทางก็อ่านออกว่าอีกฝ่ายกำลังพูดอะไร
เจ้านี่บ้าหรือเปล่าวะ?
มันก็บ้ามาตลอดแหละ ชินชาก็ไม่แปลกใจ โตขนาดนี้ใครจะกินลูกกองกันทุกวัน?