“กำหนดวันแต่งงานกันแล้วเหรอ?”
“อือ นี่นี่ การ์ดเชิญงานมงคล”
ฟางฉินยื่นการ์ดเชิญสีแดงที่ลงมือเขียนเองส่งให้
ฉินเฟิงฉีกซองออกแล้วกวาดสายตาดู งานจะมีขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ไม่เร็วไม่ได้แล้ว”
ใบหน้าของฟางฉินยิ้มแฉ่งเหมือนดอกไม้บาน
ถานเสี่ยวเชียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใช้ศอกเข้าเบียดเบา ๆ ทำท่าเหมือนผู้หญิงเต็มขั้น
เห็นฉากนี้ ฉินเฟิงอดขำๆ หน้าแห้งๆ ไม่ได้ ในหัวโผล่คำสี่คำว่า “ท้องแล้วจึงแต่ง”
ตอนนี้คนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยก็เป็นแบบนี้ แต่งงานเสร็จไม่นานก็มีลูกออกมา
ในห้อง เก๋อจื้อหย่ง จูฮุ่ยฮุ่ย หยวนเฟิง และคนอื่น ๆ ก็ยิ้มแบบไม่ซื่อต่อสายตาไม่แพ้กัน
“สหายฟางฉิน จิตใจด้านการทหารของนายไม่หนักแน่นเอาซะเลยนะ”
เก๋อจื้อหย่งตำหนิอย่างจริงจัง ในฐานะผู้ชายแบบดั้งเดิม ของแบบนั้นมันต้องเลี้ยงดูหลังกำหนดความสัมพันธ์แล้วไม่ใช่เหรอ?
ฟางฉินที่ถูกแฉก็หน้าแดงถึงหู เอาแต่เกาหัวแก้เก้อ
สุดท้ายถานเสี่ยวเชียนเองต่างหากรับแบบเปิดเผย ว่าวันที่หมั้นนั้นพวกเธอจดทะเบียนสมรสกันไปแล้ว
ตอนนี้ถือเป็นคู่สมรสตามกฎหมายเรียบร้อย แค่ขาดงานเลี้ยงฉลองแบบเป็นทางการเท่านั้น
ได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็เข้าใจ เพราะทั้งคู่ก็อายุเกินสามสิบแล้ว
ตอนนี้นับว่าแต่งงานช้าแล้ว ยิ่งถานเสี่ยวเชียนบาดเจ็บจากการฝึกมายาวนาน ทำให้ค่าประเมินสุขภาพร่างกายสูงกว่าอายุจริงไปหลายปี
ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย ทั้งคู่จึงตัดสินใจจะมีลูกเร็ว ๆ จะได้ใจชื้นขึ้น
ฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “งั้นก็ถือเป็นความยินดีซ้อนความยินดีเลยนะ งานเลี้ยงนี้ฉันต้องไป แถมจะไปรับแบ่งความเป็นศรีสุขด้วย”