“เมื่อคืนฉันได้ยินครูฝึกกองร้อยบอกว่า นายทหารเสนาธิการสวี่กลับไปแล้วโดนเสนาธิการไล่ออกน่ะ...”
“ไอ้หมอนี่ที่มาวิ่งสามกิโลกับพวกเราเมื่อบ่ายน่ะ?”
ได้ยินที่จ้าวเผิงเฟยพูด ฉินเฟิงก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
แต่... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขากัน?
จ้าวเผิงเฟยพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หมอนั่นมาเจอแกแล้วเสียหน้าไม่น้อยเลยนะ อุตส่าห์ไปได้ตำแหน่งที่กรม ทำงานเป็นผู้ช่วย แล้วดันถูกเด้งกลับมาอยู่หน่วยล่างอีก”
“ได้ยินว่าไอ้นายทหารเสนาธิการสวี่นั่นยังวางมุขไว้ด้วยนะ บอกว่ารอแกไปอยู่กองร้อยแล้วจะจัดการแกให้สาสม”
ฉินเฟิงหัวเราะเยาะในใจ หมอนี่ใจแคบยิ่งกว่านกกระจอกอีก
ก็เขาเองที่หยิ่งยโสไม่เห็นหัวใครต่างหาก ถึงได้แพ้ในการแข่งขัน
ถ้าเกิดเขาวิ่งเต็มที่ตั้งแต่แรก ก็คงไม่หลงกล ไม่ต้องมาเสียหน้าแบบนี้
เห็นฉินเฟิงไม่พูดอะไร จ้าวเผิงเฟยก็นึกว่าเขากังวลเรื่องจะโดนนายทหารเสนาธิการสวี่แก้แค้น
นายทหารในกองทัพ ก็ไม่ต่างอะไรกับคุณครูประจำชั้น
พวกทหารใหม่ ก็เหมือนนักเรียน
ส่วนนายสิบ ก็เป็นพวกผู้ช่วยสอน หรือครูฝ่ายปกครอง
ทหารใหม่พึ่งมาก็หาเรื่องกับนายทหาร ทั้งยังเป็นถึงผู้ช่วยของกรม
สำหรับการเติบโตของฉินเฟิงแล้วไม่ใช่เรื่องดีเลย
จ้าวเผิงเฟยตบบ่าฉินเฟิง พูดอย่างเคร่งขรึม “แต่นายก็ไม่ต้องกังวลหรอก หน่วยมีดเหล็กของเราไม่มีใครยอมให้ใครมารังแกง่าย ๆ หรอก”
ฉินเฟิงยิ้มออกมา “หัวหน้า พี่พูดเองนะ ถึงตอนนั้นถ้าผมผลการฝึกไม่ดี พี่อย่าปิดประตูใส่ผมล่ะ?”
จ้าวเผิงเฟยหยิบซองบุหรี่ออกมา ดึงบุหรี่ตัวนึงคาบไว้ที่ปาก
ยิ้มให้ฉินเฟิงก่อน แล้วยกมือรวบหัวฉินเฟิงขึ้นมาหนึ่งที
“ถ้าแกกล้าทำพังตอนฝึก ฉันจะถลกหนังแกให้ดู เชื่อไหม?”
“เชื่อ เชื่อ เชื่อ!”
ฉินเฟิงกุมหัว แล้วรีบตอบรับ
จ้าวเผิงเฟยแค่นเสียงเย็น ก่อนจะก้มลงควานหาอะไรตามตัว
“ไม้ขีดไฟไปไหนวะ?”
เพล้ง... เปลวไฟก็สว่างวาบขึ้นมาในความมืด
เปลวไฟสีส้มอุ่น ๆ ส่องให้บุหรี่ติด พร้อมกับส่องสว่างไปทั่วใบหน้าครึ่งซีกของจ้าวเผิงเฟย
จ้าวเผิงเฟยคาบบุหรี่ มองหน้าฉินเฟิงอย่างงง ๆ
“นี่... แกไปเอาไฟแช็กมาจากไหนวะ?”