“มา ๆ ๆ สูบกันสักมวน สูบสักมวน!”
“เบียดเข้ามาหน่อย หลบ ๆ กันนิด!”
หลังศูนย์ตรวจร่างกาย ตรงโรงเก็บจักรยานของเจ้าหน้าที่
ทหารเก่าหลายนายหามุมสงบ แอบจุดบุหรี่กันเงียบ ๆ
ทหารใหม่กำลังตรวจร่างกาย พวกเขาที่เป็นหัวหน้าหมวดเลยได้พักหายใจบ้างท่ามกลางงานยุ่ง
ทุกคนพากันถอดหน้ากากที่ใส่เป็นประจำออก เผยรอยยิ้มบนใบหน้า จะมีที่ไหนหลงเหลือท่าทางดุดันใส่ทหารใหม่เหมือนยามปกติ
ทำไงได้ล่ะ ถ้าอยากให้งานฝึกทหารใหม่ราบรื่น พวกเขาที่เป็นทหารเก่าก็ต้องตีหน้าดุหน่อย
ถ้าไม่ดุ ทหารใหม่ไม่กลัวพวกแก แล้วจะไปตั้งใจฝึกได้ยังไง?
ใส่หน้ากากทั้งวัน ทำเอาพวกพี่น้องอึดอัดแทบบ้า
ตอนนี้ จ้าวเผิงเฟยหยิบบุหรี่ออกมา
มือขวาสะบัดเหมือนหวดแส้ เท่ระเบิดไปทางขวาทีหนึ่ง
แล้วฉับหนึ่ง เสียงไฟแช็กดังคลิก บุหรี่ก็ติด
จากนั้นเขาสะบัดไฟแช็กแรง ๆ อีกสองที เหมือนดับไม้ขีด ทำเอาคนตาลาย
พูดได้ว่าแทบทุกท่วงท่าของจ้าวเผิงเฟยผ่านการออกแบบมาอย่างดี
และท่าทางเด่นสะดุดตานี่เองที่เรียกความสนใจจากคนอื่น ๆ ได้ทันที
พวกที่ตาดี แวบเดียวก็เห็นไฟแช็กในมือจ้าวเผิงเฟย ก็เริ่มยิ้มแซวทันที
“โห หัวหน้าหมวดสี่ วันนี้ไม่ใช้ไม้ขีด เปลี่ยนมาใช้ไฟแช็กแล้วรึ?”
“แบบนี้จะนับว่าจากยุคหิน พัฒนามาถึงยุคอารยธรรมรึเปล่านะ?”
“ดีเลย ไฟแช็กฉันหมดพอดี ขอใช้หน่อย...”
“ไปไกล ๆ เลย ไป ไป ไป!”
จ้าวเผิงเฟยเก็บไฟแช็กเหมือนซ่อนสมบัติ “อยากใช้ ก็ให้ทหารใหม่ในหมวดตัวเองซื้อให้สิ!”
หา?
พวกทหารเก่าได้ยินก็อึ้ง พากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
หยางไคเฟิงจ้องไฟแช็กในมือเขาอย่างตกใจ “ไม่ใช่สิ ไฟแช็กนี่ทหารใหม่ในหมวดให้มารึ?”
จ้าวเผิงเฟยยืดอกอย่างภาคภูมิ สั่นหัวร่าเริง “แน่นอน! เมื่อวานไปร้านค้า ฉินเฟิงบ้านเราซื้อให้ฉันโดยเฉพาะ!”
เปรี้ยว!
โคตรเปรี้ยว!
ทหารเก่าทั้งหลายในเหตุการณ์เหมือนกลืนมะนาวเข้าไปทีละสิบกว่าลูกรวดเดียว
ทั้ง ๆ ที่เป็นหัวหน้าทหารใหม่เหมือนกัน พวกเขากลับไม่ได้รับการดูแลเอาใจแบบนี้?
ไม่ใช่ว่าอิจฉาไฟแช็กอันนี้หรอกนะ แต่อิจฉาที่ในมือจ้าวเผิงเฟยมีทหารที่รู้ความได้ขนาดนี้
ทหารใหม่ในหมวดของพวกเขา ไม่ชอบขัดแย้ง ก็หาวิธีขี้เกียจสารพัด อยากโกงเอาประโยชน์จากหัวหน้า