ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้ว
เวลาใครสักคนพูดด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนว่า "คือ...มีเพื่อนคนหนึ่ง..."
มีความเป็นไปได้สูงมากว่า เพื่อนคนนั้นก็คือตัวเขาเอง
และถ้าบนโต๊ะเหล้ามีคนพูดกร่างว่า "คือ...มีเพื่อนคนหนึ่ง..."
มีความเป็นไปได้สูงมากว่า เขากับคนนั้นไม่รู้จักกันเลยแม้แต่น้อย หรือไม่ก็แค่แต่งเรื่องขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่า เก๋อจื้อหย่งเป็นพวกแรก
และตอนนี้ พอถูกฉินเฟิงจับได้ เขาเขินอายจนแทบจะใช้นิ้วเท้าเกาพื้นเป็นตารางวา
"อะแฮ่ม เรื่องนั้น...นายอย่าไปบอกใครนะ..."
ฉินเฟิงมองเขาด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด "ผู้หมวดครับ คุณยังไม่ได้เล่าอะไรให้ผมฟังเลยนะ แล้วผมจะไปบอกอะไรใครได้"
เก๋อจื้อหย่งชะงักไป นั่นสิ ยังไม่ได้เริ่มเล่าเลย!
เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วมองฉินเฟิงอย่างจริงจัง "ฉินเฟิง พวกเราเป็นลูกผู้ชายด้วยกัน ฉันจะไม่อ้อมค้อมกับนาย"
"ผู้หมวดของนายน่ะ อายุสามสิบสองแล้ว ยังไม่ได้แต่งงาน..."
ฉินเฟิงหลุดขำพรืดออกมาทันที
เพราะพอเขาได้ยินประโยคนี้ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือบทพูดในสเก็ตตลกของซ่งตานตาน
ฉันชื่อเว่ยซูเฟิน หญิง อายุยี่สิบเก้า ยังไม่ได้แต่งงาน!
"ขำบ้าอะไร!" เก๋อจื้อหย่งเขินจนเลือดขึ้นหน้า เอามือตบหัวฉินเฟิงหนึ่งฉาด
หน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือขัดอาย
"ผู้ชายถึงวัยก็ต้องมีคู่ ผู้หญิงถึงวัยก็ต้องแต่งงาน เรื่องนี้มันน่าขำตรงไหน รอให้นายอายุเท่าฉันก่อน...!"
"ครับๆ เชิญต่อเลยครับ"
ฉินเฟิงพยักหน้ารัวเหมือนลูกไก่จิกข้าว
รีบคิดถึงเรื่องที่เศร้าที่สุดในชีวิตนี้ขึ้นมา ถึงกลั้นขำไว้ได้
เก๋อจื้อหย่งมองฉินเฟิงที่หน้าตาบิดเบี้ยวราวกับจะหัวเราะแต่ต้องสะกดไว้ หางตากระตุกไม่หยุด
เดิมทีเขาตั้งใจจะหยุดแค่นี้เพื่อไม่ให้ตัวเองขายหน้าฟรีๆ