“พี่คะ องุ่นยังมีไหมคะ”
ด้านหลังเวที ในห้องปฏิบัติการ
นายพันตรีถูมือแล้วถามยิ้ม ๆ
ผู้รับผิดชอบงานจัดสรรขนมและเครื่องดำนั้นเป็นร้อยเอก
เห็นเขามาอีกแล้ว ก็เริ่มหงุดหงิดทันที “ผมว่าคุณนี่มันไม่รู้จักพอซะแล้วนะ”
“ของว่างพวกนี้มันมีปริมาณจำกัด นายมาหลายรอบแล้ว ถ้าเอาไปหมด คนอื่นจะกินอะไรล่ะ”
นายพันตรีรีบหยิบธนบัตรร้อยบาทออกจากกระเป๋า “พี่ชาย ช่วยหน่อย ให้อีกนิดนะ ความสุขทั้งชีวิตของผมต้องพึ่งองุ่นชื่นอาทิตย์เนี่ยแหละ!”
ร้อยเอกเริ่มสนใจขึ้นมา “ยังไง มีคนถูกใจ เอาไปอ้อนเพื่อให้สาวคว้าใจ?”
นายพันตรีพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจเล็ก ๆ “ก็ไม่เชิง เราอยู่หน่วยเดียวกัน รอบนี้มาทำภารกิจด้วยกันกับผู้บังคับบัญชา สองเราปกติคบกันดีอยู่แล้ว นับว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน ขาดแค่ก้าวสุดท้ายคือการยืนยันความสัมพันธ์”
“ผมก็คิดว่า องุ่นชื่นอาทิตย์มันก็ยังเป็นองุ่นอยู่นี่?”
“เธออยากกิน นายว่าผมจะไม่จัดให้ได้ยังไง?”
เห็นว่าเป็นสายโรแมนติกขนาดนี้ ร้อยเอกก็เลยไม่เอาเงินของเขา แต่ก็หยอดใส่แก้วกระดาษแบบใช้ครั้งเดียว สองแก้วเล็ก ๆ ให้
“เหลือแค่นี้จริง ๆ นะ เพิ่มไม่ได้แล้ว”
“ถ้ากลับไปแล้วแบ่งกันไม่พอ ท่านผู้นำบนเวทีไม่มีกิน เดี๋ยวผมโดนเลยใหญ่”
“พอ ๆ พอ ของนี่หวานจนฟันหลอ ผู้หญิงก็แค่อยากลอง ไว้วันหน้าผมเลี้ยงเบียร์ข้าวเป็นเจ้าภาพ ขอบคุณนะ”