เบื้องหน้าถูกปกคลุมด้วยควันฝุ่น ลมทรายพัดกระหน่ำไม่หยุด
แรงของเครื่องเป่าลมระดับสามนั้น เทียบเท่ากับพายุลมแรงจริง ๆ
บวกกับการรบกวนจากฝุ่นที่ฟุ้งกระจายทั่ว สำหรับพลแม่นปืนคนใดก็ตาม นี่คือภารกิจที่เป็นไปไม่ได้
แต่หลี่เจียเซิ่งกลับค่อย ๆ ดึงหน้ากากกันลมที่คอขึ้นปิด เขาปรับจังหวะการหายใจอย่างต่อเนื่อง แล้วเล็งลำกล้องไปยังจุดไกลโพ้น
ภายในสายตากล้องเล็ง ตำแหน่งเป้าหมายที่ไกลที่สุดเล็กจนแทบมองไม่เห็น จะยิงโดนหรือไม่ไม่ได้อยู่ที่ฝีมือเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่ยังต้องดวงอีกด้วย
"เตรียมตัว!"
เจ้าหน้าที่ข้าง ๆ ตะโกนเตือนเสียงดัง
หลี่เจียเซิ่งวางนิ้วลงบนไกปืน แล้วจมจิตใจลงสู่ความสงบอย่างสมบูรณ์
เขารู้ว่านี่คือเวทีที่ฉินเฟิงสร้างขึ้นให้ และรู้ด้วยว่านี่คือการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ตัวเองเคยร่วมมาตลอด
ถ้าสามารถสร้างผลงานต่อหน้าผู้นำมากมายขนาดนี้ได้ มันจะเป็นก้าวกระโดดครั้งมหาศาลสำหรับเส้นทางก้าวหน้าของเขาในอนาคต
โอกาสที่พี่เฟิงสร้างให้แบบนี้ ต้องคว้ามันไว้ให้ได้!
วินาทีถัดมา!
ในสายตาของเขา จู่ ๆ ก็มีจานบินหลุดขึ้นมาแบบสุ่มจานหนึ่ง
หลี่เจียเซิ่งกำลังจะเล็งยิง แต่แล้วจานที่สองก็พุ่งออกมา กระดอนไปอีกตำแหน่งหนึ่ง
"โธ่ ไอ้เว้ย! มันมีสองใบเหรอ?"
เขากระชากไกปืนที่จานใบแรก แล้วรีบหมุนลำกล้องไปทันที
แต่เพราะลมทรายแรงเกินไป บวกกับการรบกวนจากลมกระแสแรง ทำให้ปลายปืนของเขาลอยสั่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
โชคดีที่ช่วงที่จานใบที่สองใกล้ตกถึงพื้น เขากดไกปืนสองครั้งติดกัน