“เสี่ยวอวี๋ เธอกับหัวหน้าฉินคนนั้น กำลังคบกันอยู่ใช่ไหม?”
ห้องประชุมใหญ่เงียบสงัด รอบชิงชนะเลิศรุ่นใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว
แต่เมื่อเทียบกับภาพบนจอ ที่บรรดาหน่วยรบภาคต่าง ๆ กำลังแข่งขันกันอย่างดุเดือด
ผู้บังคับการกองพันทหารโดดร่มแห่งกองพลอินทรีแห่งเขตรบภาคกลาง กลับสนใจชีวิตส่วนตัวของนาวาอากาศหญิงที่พามาด้วยยิ่งกว่า
ไม่ใช่แค่เขา เหล่าคนที่นั่งใกล้ ๆ อย่างเสนาธิการเทียนหลางจ้าวหยุน ผู้บังคับการกองพันลี่เจี้ยนหลี่เว่ยปิน ทีมหมางหยา และคนของเจียวหลง ต่างก็แอบตั้งใจฟัง
เหตุผลไม่มีอะไรไกล ก็แค่อยากฟังข่าวครึกครื้น
ในกลุ่มนี้ บางคนรู้จักฉินเฟิง บางคนเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้า
แต่ไม่มากก็น้อย ต่างก็เคยได้ยินเรื่องราวตำนานของฉินเฟิงมาบ้างแล้ว
ในเมื่อเรื่องที่คนนี้ทำ แต่ละเรื่องล้วนสะเทือนฟ้าสะเทือนแผ่นดินทั้งนั้น
ยิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเร็วเกินหลักอีก เข้ากองทัพมาได้แค่ไม่กี่ปีเอง แถมเกือบทันพวกคนเก่าแก่อย่างพวกเขาแล้ว!
“แค่เพื่อนกันธรรมดาค่ะ”
คำตอบไร้อารมณ์ของอวี๋เนี่ยนอัน ทำให้ทุกคนแสดงรอยยิ้มออกมา
ความหมายในรอยยิ้มนั้นคือสามตัวอักษร: ไม่เชื่อ
แค่เพื่อนธรรมดา แล้วทำไมจะขึ้นไปป้อนของให้กิน?
สีหน้าแบบนั้น สายตาแบบนั้น แถมยังมากับท่าทีเซ่อ ๆ ของฉินเฟิงอีก
กระทั่งเสนาธิการเทียนหลางอย่างเจ้ายวิ้น ยังเข้าใจซะงั้นว่าทำไมโลกนี้ถึงมี “นักเชียร์คู่” มากมาย
จริง ๆ เขาก็หล่อเธอก็สวย จริง ๆ ก็หวาน จริง ๆ ก็เชียร์แล้วฟิน!
ผู้บังคับการกองพันทหารโดดร่มก็ไม่เชื่อแน่นอน: “จริง ๆ เหรอ แค่เพื่อนกันธรรมดา?”
“จะว่าไปก็มีความเกี่ยวข้องนิดหน่อยนะคะ”
“ความเกี่ยวข้องอะไร?”