เก๋อจื้อหย่งหันไปถามเขาทันควันว่า “นายเคยคิดจะไปเรียนต่อที่โรงเรียนนายร้อยไหม”
จ้าวเผิงเฟยอึ้งไป ส่ายหน้า “ผม... ผมว่าอย่าเลย อายุเกินแล้ว”
เก๋อจื้อหย่งยิ้ม “ทำไม ไม่อยากได้ยศหรอ”
จ้าวเผิงเฟยยิ้มเจือนนิด ๆ “ตอนมาใหม่ ๆ ก็อยากมากเลยนะ แต่ตอนนี้ชินแล้ว อีกอย่างอายุผมก็เกิน 25 แล้ว”
จ้าวเผิงเฟยยิ้ม ๆ แล้วหยุดพูด
ถ้าฉินเฟิงทำผลงานใหญ่ได้จริง จ้าวเผิงเฟยในฐานะหัวหน้าหน่วยฝึกทหารใหม่ก็จะได้รับความสนใจและรางวัลตามไปด้วย
แต่ตอนนี้พูดยังเร็วเกินไป ต้องรอให้ฉินเฟิงฟื้นแล้วกลับเข้าหน่วยก่อน
จ้าวเผิงเฟยถามขึ้นลอย ๆ ว่า “จริงสิ เรื่องใหญ่ในชีวิตนายตอนนี้เป็นไงบ้าง มีคืบบ้างไหม”
เก๋อจื้อหย่งชะงักไป แล้วยิ้มเจื่อน “สองวันนี้ยุ่งจนหัวหมุนเลย ลืมเธอไปสนิทใจ ไม่ได้แวะหาเลย”
จ้าวเผิงเฟยกระแทกไหล่เขาเบา ๆ “บอกแล้ว ผู้หญิงมันจะหอมเท่าพี่น้องได้ไง”
เก๋อจื้อหย่งล้วงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง แล้วกระดิกนิ้วเรียก
จุดไฟแช็กแล้วยัดกลับกระเป๋าตัวเองหน้าตาเฉย
เป่าควันออกมา พลางทำหน้าสุขุม
“ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ผมชักปืนช้าลง”
เห็นจ้าวเผิงเฟยไม่มีปฏิกิริยาต่อคำพูดนั้นเลย
เก๋อจื้อหย่งสบถในใจเบา ๆ : แม่ง ฟีลอวดเบ่งฉันมันผิดไปหรือไง
ทำไมฉินเฟิงพูดแล้วดูเท่สัส ๆ
ฉันพูดแล้วมันห่างกันนิดนึง?
“พอ ไม่คุยละ ดึกแล้ว รีบไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องฝึกต่อ”
“ผู้หมวด!”
“หา?”
“ไฟแช็ก เอาไฟแช็กคืนมานะ!”