ผมชั้นไหนวะ?
ขนคิ้วชั้นไหน?
ขนาดขนจมูกยังไม่มีเลยเหรอ?
มองไอ้คนในกระจกที่บนหัวไม่มีขนเหลือสักเส้น
ผิวหน้าดำ ๆ แดง ๆ เป็นหย่อม ๆ เหมือนต่อเติมโมเสก
ฉินเฟิงรู้สึกแปลกหน้า แบบสุด ๆ ชนิดบอกไม่ถูก!
โฉมหน้าในตอนนี้ ไม่ต่างจากไข่เค็มเน่า ๆ เลยสักนิด
อย่าว่าแต่จะหล่อเลย แค่เดินกลางถนนตอนกลางวันยังทำเด็กเล็กตกใจร้องไห้ เล่นหนังผีไม่ต้องแต่งหน้ากันเลย
ตอนนี้ ที่จริงผ่านมาสี่วันแล้วตั้งแต่ฉินเฟิงฟื้น
สี่วันนี้ คุณหมอตรวจร่างกายให้เขาเป็นชุด
แถมยังทายาช่วยสมานผิวให้เขา แล้วพันผ้าพันแผลทับไว้ชั้นหนึ่ง
เมื่อกี้นี้เอง ฉินเฟิงถึงได้แกะผ้าพันแผลออก เห็นเต็มตากับตาตัวเองว่าหน้าตายังกับควาซิโมโด
"ฉินเฟิง รีบหน่อย มัวอืดอาดอะไรอยู่อีก?"
ตอนนั้นเอง เสียงเร่งของเก๋อจื้อหย่งผู้หมวดดังมาจากข้างนอก
แต่แทบจะทันที เสียงเถียงของจ้าวเผิงเฟยก็ดังแทรกขึ้น
"นายจะเร่งเขาทำไมกันนัก? ฉินเฟิง ไม่เป็นไรนะ เรารออยู่ข้างนอกสักพักก็ได้ นายแต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมา"
"ทราบแล้วครับ อีกเดี๋ยวเดียวเอง"
ฉินเฟิงเหลือบมองชุดเครื่องแบบเต็มยศที่แขวนอยู่บนราวเช็ดมือ แล้วก็ดูหน้าน่ากลัวเหลือทนในกระจกอีกรอบ
เขาฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เขารู้สึกว่า หน้าตาตัวเองตอนนี้ใส่เครื่องแบบไปจะเป็นการลบหลู่เกินไปไหม?
ห้านาทีต่อมา ประตูห้องน้ำเปิดออก
ฉินเฟิงเปลี่ยนใส่ชุดเครื่องแบบเต็มยศ สวมรองเท้าหนังแล้วเดินออกมา
แต่มองคนที่เดินออกมาจากข้างใน เก๋อจื้อหย่งก็หลุดขำออกมาดังลั่น
"ไอ้หนูเอ๊ย เมื่อสองวันก่อนพันผ้าพันแผลเหมือนมัมมี่ วันนี้กลายเป็นตัวร้ายจี้ชุนหัวซะงั้น คราวนี้ฉันหากลับมามั่นใจกับตัวเองได้แล้วล่ะ!"
ฉินเฟิงออกจะเก้อ ๆ หน่อย
ว่าแล้วเชียว ตอนนี้หน้าตาก็ดูคล้ายกับอาจารย์จี้ชุนหัวอยู่เหมือนกัน
แต่จ้าวเผิงเฟยส่งสายตาตำหนิให้ผู้หมวด ผู้หมวดถึงได้กระแอมสองที เก็บยิ้มลงได้นิดหน่อย
"ล้อเล่นนะ ยังหล่ออยู่ ดูก็รู้ว่าเป็นคนดี"
ฉินเฟิงนี่อยากจะมุดหนีลงรูจริง ๆ ถึงไม่พูดเสริมก็ยังดีซะกว่า
ตอนนี้เอง จ้าวเผิงเฟยเดินเข้ามาตรงหน้าเขาชิด ๆ ช่วยจัดปกเสื้อให้อย่างใส่ใจ แล้วรีดรอยย่นบนเสื้อให้เรียบ