“ฉันรู้ว่านายอยากได้ แต่ฉันแนะนำว่า อย่าคิดเลย!”
ได้ยินชิวเหรินเจี๋ยพูดคล้องจองเป็นวรรคเป็นเวร ซุนเฉวียนก็อดไม่ได้ที่จะเบื่อหน่าย
“ผู้การครับ ท่านดูออกได้ยังไง?”
“ผมมาตลอดทางนี่ ไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ?”
“แค่ ‘ฉันอยาก...’ สองคำนี่ ท่านก็รู้แล้วว่าผมอยากขอคนจากท่าน?”
ชิวเหรินเจี๋ยเหลือบมองเขา แล้วหัวเราะเยาะ “ไอ้เฒ่าซุน แม้ฉันจะไม่เคยเป็นเสนาธิการ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เคยอ่านตำราพิชัยสงครามนะ”
“ก่อนหน้านี้นายอยู่ดี ๆ ก็ไล่เสี่ยวสวี่ออก ตำแหน่งนั้นว่างไว้ กำลังจะเก็บไว้ให้ใคร?”
“แถมยังดั้นด้นตามฉันไปเยี่ยมฉินเฟิงที่โรงพยาบาลอีก นี่มันไม่เรียกว่ายิ่งปิดยิ่งเผยอ่อ?”
ซุนเฉวียนยิ้มพลางยกนิ้วโป้งให้ “เก่งกาจ เก่งกาจ ดูท่าผมคงจะตกงานในตำแหน่งเสนาธิการเร็ว ๆ นี้แน่ ท่านนี่ทั้งวางแผนการใหญ่ เชี่ยวชาญทั้งบุ๋นและบู๊ หนึ่งคนทำได้ดีกว่าสองคนอีกนะ”
“พอเลย!”
ชิวเหรินเจี๋ยไม่เล่นด้วยเลยสักนิด
พวกคนเล่นกลยุทธ์ ต่อให้พูดออกมาจากปากก็ไม่มีคำไหนจริงใจทั้งนั้น
“ฉันขอพูดไว้ก่อนเลยนะ ฉินเฟิงไม่มีทางไปทำงานเป็นเสนาธิการกับนายเด็ดขาด แล้วก็ไม่มีทางเดินตามเส้นทางของนายด้วย”
“ไอ้หนุ่มนี่ อนาคตต้องเดินเส้นทางการทหารแน่ ฉันต้องฝึกฝนเขาด้วยตัวเอง แล้วหลังจากนี้จะให้ไปอยู่ตำแหน่งไหน ฉันก็ยังคิดไม่ออกเลย”
“นานแค่ไหนแล้ว? กรมเราไม่ได้ทำเรื่องใหญ่โตมโหฬารแบบนี้มาตั้งนานแค่ไหนแล้ว จริง ๆ มันก็ไม่ง่ายเลยนะ...”
น้ำเสียงของชิวเหรินเจี๋ยเต็มไปด้วยความสะเทือนใจ
แม้แต่ซุนเฉวียนก็รู้สึกจนใจ
ในกองพลมีกรมตั้งมากมาย กรมป้องกันชายแดนที่ 402 เป็นกรมบ๊วย